ترکیبِ معماری سنتی با گل و گیاه، واقعا از یه دنیای دیگه‌ست:))))

[توجه نکن، خطرِ پاکسازی محتوا.]

.

اگه فکر کردن و فکر کردن و آخر سر بیخیال‌ش شدن و گند زدن یه مسابقه بود، من همیشه مدال‌دارِ این مسابقه بودم.

همچنین اگه چرت و پرت گفتنِ عصبی و پشیمون شدن بعدش مسابقه بود.

ایضاً؛ اگه طفلی بودن مسابقه بود.

این روزها هم شنیدن هرچیزی جز همین نوت‌های ملایم بدون کلمه، آشفته‌م می‌کنه. رادیوی ماشین به‌همم می‌ریزه، صدای دعوای دوتا کوچولو تو خیابون، پخش شدن اتفاقی پلی‌لیست، هرچیزی که این نوارِ شیشه‌ای تازه دَلَمه شده رو خط بندازه.

غرِ آخر رو هم بزنم؛

کاش لااقل آدم‌ها انقد سریع و مطمئن از چشمم نمی‌افتادن. کاش کمتر من می‌موندم و کلی ارتباط که تموم کردن‌شون رو بلد نیستم.