اگه درسه رو بلد بودم شاید می‌تونستم کمکت کنم، تف تو ریا اینجانب استادِ خلاصه کردنم ها.

اینجوری که، مثلا طرف با آب و تاب کلللی از فیلم/کتابه تعریف می‌کنه که برم ببینم/بخونم و بعدِ دیدن/خوندن، با یک نگاهِ حرص‌درآری به چشم‌های طرف زل می‌زنم و تو یک جمله اول و آخرِ داستان رو آب می‌کشم میندازم روی بند :))))))

سؤال عجیبی بود، ولی آره

همون چندتایی که اون بالا بودن؟ اوم. برخلافِ همه حس‌ها و آدم‌های واقعی که توی ذهنم با جزئیات رنگ دارن و می‌تونم کلی ازشون حرف بزنم، مجازی نه زیاد. بیشتر چنل‌ها با رنگ پروفایل‌شون تو ذهنم می‌مونن. مثلا نسک سفیده و منِ‌من یه نسکافه‌ای خاک گرفته و کاش‌ابربودم هم آبی :) بیشتر به خاطرِ اینکه خودشونن و بنظرِ من کیفیت دارن، ولی سلیقه‌ایه واقعا.

😂😂😂😂 خداوکیلی می‌خوام بدونم کی‌ای

یجوری دست و پاهام هنوز قندیل بسته‌ست، انگار نه انگار فروردینه.

داداش بسه، زمستون تموم شد.

-

ـ pov: ساعت چهارِ صبحه، خیلی ریلکس داری توی راهرو قدم می‌زنی که یکهو از اندرونی‌ترین لایه‌های ته‌نشین شده‌ت که مُدام پس‌شون زدی، حسی بلند می‌شه «پسر،هیچ‌وقت تابحال این‌حد دلتنگ نبودم.» #خاک‌خورده‌های‌وانگو-

آخرین پناه ، خوابیدن بود که خواب دیدن خرابش کرد.

جنان عزیزم برگشته. یکی از محدود «خوندنی»های اینجا.