انگار شونزده ساله‌ام و امروز بیست و چهارِ اردیبهشته.

تو راهِ برگشت، حتی برای پیرمرد سر چهارراه که دیگه قرار نیست تو ظِل آفتاب به‌م سلام کنه هم گریه کردم.

سه بار کلید از دستم افتاد و هنوز، نه من خوبم اصلا هم چیزی...

‌

هر دو دقیقه یک‌بار با کوچک‌ترین چیز، می‌رم توی فکر و در نهایت با لبخندی که از غم داره می‌پاچه بیرون می‌آم. احتمالاً اگه همین چندتا خاطره خوب از امروز نبود، زیر این فشردگی قلبم تموم می‌شد.

ایبابا، ایبابا.

"یجوری سفت گرفتیش که انگار آخرین باره"

سفت‌تر کاش می‌شد.

نباید دوباره با این، گریه‌م از نو بپاشه.

تموم شد، می‌ریم برای نصفه دوم مسکن.

از عمیق‌ترین نقاط قلبم ممنونم بابتِ این چندخطی که نوشتی، دوباره گریه کردم ولی التیام و درد درهم داشت.