بنشین تماشایت کنم و این حرف‌ها؟؛

آقای شفیعی کدکنی میگن که تو ادبیات کلاسیکِ ما اصطلاحاً عاشق ، مازوخیسم و معشوق ، سادیسمیه. به همین خاطر وقتی وارد جریان عشق و عاشقی میشی حق آه و ناله کردن نداری. خلاصه اینکه هرچه از دوست رسد نیکوست

حتی محبت به باقی؟ نه مرسی.

تنها چیزی که توی این مسئله نمی‌تونم باهاش کنار بیام قضیه‌ی"مِی با دیگران خورده‌ست و با ما سر گران دارد"ئه. آدم رو به بریدن می‌کشونه. ببُر آدم، بس.

من بسیار آدمِ "نه نباید برام مهم باشه، دیگه تموم شد" و آزار دیدن مجدد هستم.

ممنون، واقعیت.

صحن غدیر از جالب‌ترین جاهای حرمه، کلی تفاوت و آدم‌های متفاوت.

از امشب و هیئتِ امیر کرمانشاهی این‌ها.

_نیزه‌زار آمده‌ام یا تو پُر از نیزه...