اویمن;
آدمهای مراعاتکننده رو اذیت نکنید بچها، اینها خیلی طفلیان.
با ما که وقتی کسی سرش رو میذاره رو شونهمون، نفسها رو کوتاهتر میکنیم و مواظبِ هر حرکتِ کوچیکش هستیم بِه از خلق جهان باشید بخدا. کمایم و درحال انقراض.
اما من هنوز جدی جدی، واقعیت داشتن ماه رو باور نکردم. برای این دنیا زیادی شگفتانگیز نیست؟
من در مقابل چیزهای قشنگ همیشه دلم میخواد کاری انجام بدم. مثلا ماه رو لمس کنم، تورو ببوسم، و یا ابرها رو بغل کنم. واقعیتش از اینکه در مقابل زیباییها کاری ازم بر نیاد چندان خوشم نمیآد. و شاید، بینهایت بیزارم.
اویمن;
_کورسوهای امیدِ رفع دلتنگی کور میشوند.
حالا هم که «دو چشمم پُر شد و حسرتکِش یک جرعه دیدارم».