برای خوندن و شنیدن کتاب‌هایی که هی روز به روز به طول لیست‌شون اضافه می‌شه، خواستارِ یه زندگی موازی‌ام.

دبیرِ عربی امسال‌مون از جنس همین‌هاست، از جنس تافت لازم‌ها. امید، آینده، بیش‌فعالی، زندگی، انگیزه، رنگ، نور، شدن، تونستن، رویا، بزرگ، خیال، و عبارتِ "وجوب قبل از وجود." دهقانی مجموعه‌ای از این‌هاست. از سلسله‌ی تافت لازم‌ها. کاش واقعاً اثرش می‌موند. کاش می‌شد لنز رنگی دهقانی رو برای همیشه رو دنیای سیاه‌سفید نشوند. حتی با چسب، حتی با تُف.

آدم‌هایی که رویا دارن🧎‍♀️

ترکیب سه‌شنبه و ابر و علوم و فنون، بذارید بالای ابرها بمونم.

این چه اخلاق زشتیه که حتی رو کسی که یه مدتِ کوتاه بهم توجه کرده هم غیرت دارم؟ بس کن اخلاق زشتِ زودرنج کننده، بس.

این‌جوری که «یا بهم توجه نکن، یا حق نداری گوشه توجه‌ت به کسی بیشتر بشه. به یکی دیگه توجه کنی تمومی، منطق نداریم.

«به چه چیزایی فکر مُکنیا!» پر تکرارترین دیالوگیه که تو زندگی‌م شنیدم.