آقای سعدی، شما همونی که ردِ #کلمه-هات بعد صدها سال هنوز توی رگ‌های آدم شوق می‌دَوونه. دیدن یه اسم و شعر و حکایت ازت، تنفس وسطِ خفقان تست و آزمونه. و هربار که آنالیز می‌کنم مبادا شعرت رو تلقینی دوست داشته باشم و بی‌دلیل جانب‌داری کنم، از درستی جای شما شگفت‌زده می‌شم. دمت گرم. روحت قرین رودِ شیرکاکائو های بهشتی باد.💘☁

‌

واقعاً متوجه نمی‌شم چه چیزِ خاصی از اردیبهشت دوست داشته می‌شه. برای ما که جز گرما، خستگی بیشتر از پیش، گرما، گرمای آزاردهنده، بی‌حوصلگی و تمایل عجیب پلک‌ها به بسته شدن و هرگز باز نشدن چیزی نداره=))

درحال دیس کردن خودِ چندی قبلم:

بهم تشر می‌زنه «تو دیگه چرا. چرا هرچی سن آدم‌ها بیشتر می‌شه، ذوق‌شون کمتر می‌شه!» و من نمی‌دونم این بی‌ذوقیه یا تغییر ذوق. هنوز طبعم کم و بیش ذوق‌آلوده، هنوز زنده‌ام و تنهایی تنفس مابین شنا. و زنده بودن دلفین، به بالا اومدن‌ش بسته‌ست. به دور شدن. دور ایستادن باعث می‌شه رنگِ چیزها به چشم بیاد، جزئیات بدرخشن و ذوق توی قنداق دست و پا بزنه. امروز شاید تنه‌ی تیز آدم‌ها به تنم خورده باشه و به دنیا غر بزنم، اما هنوز خلوت زنده‌م می‌کنه. هنوز هم دلفین روی آب نفس داره...