و سر انجام، تو در فنجانی چای فرو خواهی رفت مثل قایق در گرداب و در اعماق افق، چیزی جز دود غلیظ سیگار و خطوطی نامفهوم نخواهی دید -فروغ‌فرخزاد

-خب روزگار اگر نخواهد بر سر ما نچرخد و سیمای فروغ و جان را برماعیان‌نکند چه فایده دارد که برایش بجنگیم؟ ما همیشه سخت به دنبال برتر بودن و سرور بودن و اقایی هستیم درحالی که اکنون میشود احساس کرد که بشر برتر و سرور و اقاست! حالا حرف می ماند و حرف. مثالی بزنم؟ یک فنجان چای،کنار بستر گلهای جوان یک صفحه کتاب،برای فارغی از دنیای خزان یک لحظه دعا،برای فرار از مشکلات و بحران یک لحظه کلام و سخن و یاد و سلام، همه اش میشود پیدایش یک ارامش کوچک که با همان صورت می شود اقایی کرد و زندگی را گذراند..! مگر روزگار جز ظلم و گذشتن کار دیگری هم بلد است که بخواهیم برایش غصه ها و اندوه هایی بخوریم که بشر را نابود کند؟ چه نیازی است؟ جامعه بایستی سبک زنده بودن اش را مشخص کند،جامعه باید حتی با یک شوخی ساده خود را استوار کند در برابر بلایی که اورا تهدید میکند! از این حرف ها زیاد است و وقت گیر.. تمام سخن و کلامم این باشد که.. دنیا تا هست دنیاست و هرچیزی که به او مربوط شود هم دنیوی است.! -اردک دانا/۲۳ اسفند ۱۴۰۴

انسان به میزانی که به مرحه انسان بودن نزدیک میشود،احساس تنهایی بیشتری میکند. کتابِ‌چه‌نیازی‌‌است‌به‌علی(ع) / دکتر‌علی‌شریعتی

بادمشتی‌ورق‌ازدفترعمراورده عشق،سرگرمی سوزاندن این اوراق است..! -فاضل نظری ؛

-سختی جهان‌ِانسان‌فلسفه‌ای پیچیده از میزان درد و رنجی است که بشر از چیکده ی دریای دنیوی خویش میبیند. از نظر من، نشانی است برای پیدایش خدا. نه اینکه خدا رنج و غم را برای ما بیاورد،هرگز! رنج و اندوه از طرف انسان و پوچی خالص اوست.. ثابت کرده بشر که در لحظه غم،اندوه و پریشانی ارتباط خدایی و معنوی و ان حس جلالی و متوالی میان انسان با پروردگار جهانیان جلی تر میشود و مانند ریشه درختان در خاک صبر رشد میکند.. در هنگامی که شما به خدا روی اورید و ندا دهید او را؛ به ترتیب رسم زندگانی را می اموزید، به ترتیب و گذر زمان ساده زیستی،مردم شناسی،مهربانی،عبادت خالصانه و مهمتر از همه صبر بر درد را می اموزید نمیشود انکار کرد که صبر کردن نتیجه خوبی دارد. پس پروردگارا اگر درد هست،اگر رنجی هست که مارا به سوی تو فرامیخواند این درد و رنج نیست این نوریست که مرا پله پله به سوی تو می رساند. باشد که بمانیم برای تو و راهت... -اردک‌دانا/۲۴ اسفند ۱۴۰۴