نمی‌دونم دقیقاً از کِی روباه‌ها برای من این‌قدر دوست‌داشتنی شدن .. شاید از همون روزهایی که توی قصه‌ها ، میون تمام حیوونا ، همیشه یک روباه گوشه‌ای از داستان حضور داشت ؛ با چشمایی کنجکاو ، قدم‌هایی آروم و رفتاری که هیچ‌وقت نمی‌شد به‌ آسونی فهمیدش . همیشه حس می‌کردم روباه‌ها یک جور تنهاییِ قشنگ دارن ؛ نه از اون تنهایی‌هایی که آدم را غمگین می‌کنن ، از آن‌هایی که باعث می‌ شن بیشتر خودت رو بشناسی .. شاید دلیل علاقه‌ م همینه ؛ اینکه روباه ، برای من فقط یک حیوون ِساده نیست . شبیه یه راز کوچک و نارنجیه که میون ِ شلوغی دنیا ، آروم از کنار آدم رد می‌شه و فقط اگه خوب نگاهش کنی ، متوجهش می‌شی 🦊🍂 ‌.

روباه ، آرامش ِ پنهون ِ جنگله 🦊 . با چشمایی پر از راز و دلی پر از شجاعت . بی‌صدا قدم می‌زنه ، اما ردپاش می‌مونه . نه به کسی شبیه عه ، نه می‌خواد شبیه کسی باشه . روباه یعنی آزادی ، هوش و زیبایی در سکوت .