اشک به آرامی از گونه اش بر روی کاغذ چکید . قلم بین انگشتانش شکست و فریادش با ریختن لوازم میز بر روی زمین توسط دستانش همزمان شد . او دیگر نمی توانست ... دیگر نمی توانست بنویسد ، و هیچکس اِلا کسی که جانش به جان نوشته هایش بند باشد دلیل این اشک ها و فریاد هارا نخواهد فهمید .....

فکر می‌کنید آدم از چه می‌میرد ؟ از گرسنگی ؟!‌ از غصه ؟! نه . . آدم از بی‌امیدی می‌میرد، از اینکه هر صبح چشم‌هایش را باز کند و نداند چرا.

قبلا گذاشتم ، اما یه سری چیزا قرار نیست تکراری بشه

‌دنیا مال اوناییه که سرشون رو میذارن رو بالش خوابشون میبره.

هیچ فرقی نداره که صبح با کی طرف بودی؛شب نوبتِ طرف شدن با خودته!

دلخوش نبوده‌ام به كسی، چون ك پشت من، جز سايه‌ی سياه خودم هيچكس نبود !