گویی چیزی ... یا چیزهایی را از وجودم کنده اند که این چنین شادی از چشم هایم رخت بر بسته است .

فروغ فرخزاد میگه: مسئول طرز فکر آدمها نیستم. بگذار هرکه هرچه خواست بگوید! چه اهمیتی دارد؟ من در لاک خود راحت ترم، آنجا میشود آرام و بی دغدغه زندگی کرد.

𝙸𝚃'𝚂 𝙽𝙴𝚅𝙴𝚁 𝚃𝙷𝙴 𝚁𝙸𝙶𝙷𝚃 𝚃𝙸𝙼𝙴 ...

شما نمی‌دونید درون اون چی میگذره ، زندگی چیا براش رقم زده و چه چیزهایی رو از سر گذرونده ؛ پس فکر نکنید بی دلیل حالتش جوریه که انگار افسردست . دست خودش نیست ، و این که شما فکر کنید داره شلوغش می‌کنه بدتر داغونش می‌کنه . چون بعد سعی می‌کنه تظاهر کنه خوبه و این از همه چیز مخرب تره

کوهِ من گریه نمیکرد و نمیدانستم کوه ها اشک ندارند ، فرو میریزند .

خودم را تا حد بی‌ عاطفگی محض از همه کنار کشیده‌‌ام همه را با خود دشمن کرده‌ام با هیچکس حرف نمی‌زنم.

مرا برای روز مبادا کنار بگذار . . مثل مسافرخانه‌ای متروکه‌ام ، در جاده ای سوت و کور ، یک روز خسته از راه می‌رسی و جز آغوش من برایت پناهی نیست...

نمی‌دونم چرا بایست عاشقانه بزارم . ولی زیبا بود

امروز 5 September، روز جهانیِ مووآن کردنه.