مرا برای روز مبادا کنار بگذار . . مثل مسافرخانه‌ای متروکه‌ام ، در جاده ای سوت و کور ، یک روز خسته از راه می‌رسی و جز آغوش من برایت پناهی نیست...

نمی‌دونم چرا بایست عاشقانه بزارم . ولی زیبا بود

امروز 5 September، روز جهانیِ مووآن کردنه.

عمری دلم گرفت و        کسی جز خودم نبود یعنی که در مقابل من        غیر غم نبود در شهر خود غریبم و       در خانه‌ام غریب کم بود آشنایم و              بیگانه کم نبود با خود به گور میبرم        این درد کهنه را عمری دلم گرفت و          کسی جز خودم نبود ‌

بی خوابی بهانه ای بیش نبود ، شب ها را بیداری میکشید تا خیابان به خیابان و شهر به شهر به دنبال او بگردد. همانی که روزگاری در آینه می دید و حالا .... مقابل آینه که می ایستد ، جز تصویر بی روح آدمی که به نظر می رسید خودش باشد چیزی نمی بیند . او اما نمی شناسدش ، می‌دانست که قبل تر ها چشمانی درخشان ، چهره ای سرکش ، و لبانی خندان داشت ... اما حالا شخص در آینه جز آدمی جا زده و خسته ، که چشمانی بی فروغ دارد هیچ چیز نیست . کجاست ؟... خود قبلی اش کجاست ؟...

آگاتا کریستی بخونید و از ذکاوت و ذهن خلاق این ملکه جنایت حیرت زده بشید.

نگا برگا همه .... مشکی یا زردن ! - قطعه‌موسیقی -

حال من خوبه ، نه عاشقم نه غمگینم نه دلتنگ . جای هیچ‌کی خالی نیس ، در بی‌تفاوت‌ترین حالت ممکنم .