<3

چیه؟ عجیبه ؟ که نه دوستی دارم و نه رفیقی ؟ نباید باشه ، چون حالا فقط منم . گوشه اتاق آهنگ گوش میدم ، اعتیاد دارم به چایی و قهوه ، بی کتاب نمی‌تونم زندگی کنم و همین هاست که کافیه . نیست ؟ نه ، نه ! این حالم و گردن کتاب و چایی و موسیقی ننداز . اینا تقصیر انزواست . توام حق نداری به انزوا خورده بگیری ، چون اونی که انتخابش کرد ؛ خودم بودم ، خودم ...

داره پاییز میشه ؛ این و میزارم اینجا بمونه تا یادم نره حق ندارم موقع باریدن بارون خیس نشم .

دبستان که بودیم هربار كه دفتر مشقمون رو جا ميذاشتيم معلممون ميگفت "مواظب باش خودتو جا نذارى" و ما ميخنديديم و فكر ميكرديم نميشه خودمونو جا بذاريم! بزرگ كه شديم بارها و بارها يه قسمت از خودمون رو جاگذاشتيم توى يه كافه توى يه خيابون توى يه خاطره

بیخیال همه چیز ؛ آدم بایست یکی و داشته باشه که بتونه هر آهنگی براش بفرسته . اونم بشینه گوش بده و فرداش بگه مثل خودش رو همون قفلی زده.

چنان گرفته دلم از جهان که مثل سکوت ؛ اگر به نام صدایم کنند می شکنم....

آه ، نه ... تنهایی کافیست . چای را داغ داغ سر می کشم . رادیو می خواند ؛ از چه ؟... از هرچه که نمی دانم . گوش فرا نمی دهم . او تنها می خواند و می خواند... باران به شیشه میکوبد . حضور دارم و بی حضورم . اینجایم و در افکارم . نمی فهمم کی فنجان از چای خالی می‌شود ... نمی فهمم چطور قند ها نخورده است و چای تمام شده . تلخی چای زیر زبانم زق زق می‌کند ؛ تازه متوجه آن شده ام . افکار به رویم پوزخند می زنند ، به خود می بالند ... که چنان تلخ بوده که تلخی چای را بلعیده اند . اما حقیقت ... چیز دیگریست . حقیقت عادت است ، عادت به تلخی ... عادت به تلخی چای . عادت به تلخی افکار . عادت به تلخی تنهایی و ... عادت به بی حضوری ... - از اویی که در بی حضوریست.

در گنگ ترین حالت ممکن ، انگشتم رو کیبورد می‌ره و این از آب درمیاد . امیدوارم اینقدری وجدان داشته باشید که کپی نکنید . تموم زندگی دیگرون کپی نداره.

نظر و حرف و هرچی ...

حالا یه ادمی... فرقیم میکنه مگه؟ . نه ....

برا دیشبه.