من سفیدبرفی بودم که با سیب‌های سرخ پیرزن رهگذر، قرار بود مسموم بشم. ستاره‌ها رو بچین، غم‌هات رو بیشتر. «این سیبا خیلی تیره نیستن؟ مسموم نشیم.» «اگه مسموم بشی شاهزاده‌ت کیه تو آخه؟» «مامان.» «از کلاه من به‌عنوان سبد استفاده می‌کنن، بعد شازده‌شونم مامانشونه.» چرا نمی‌خندی؟ زشت میشم. نه، لبخند بهت میاد. نمیشه بیشتر بخندی؟ سیبا رو بریزید تو کلاهِ من. من هم تو کلاهت قایم بشم بینِ سیب‌ها؟ این‌طوری بوی گناه می‌گیری. دوربین رو بیار بالا. چرا دوربین؟ چشمات که هستن. این دفترت رو از من بیشتر دوست داری نه؟ شاید. کلماتم امّا اون‌جا، عاشق توئن. «تفنگو نگیر سمتِ من.» «تیر پلاستیکیه.» «همین‌که تو بگیریش سمت من، واقعیش می‌کنه.» اینا اناره یا سیبه؟ این اناره، این هم اشک اناره وقتی قابیل خون هابیل رو ریخت. پس ناخنات خونی‌ان؟ شاید دستام، چون کلماتم رو کشتم. خودت رو یا کلماتت رو؟

💊🩺@madHouse

بانوان نه تکرار می‌شوند نه تکراری

ربطی به گرایشاتم‌ نداره

گلشید، اصلاً اصلاً اصلاً نمی‌دونم چرا مخاطبِ این عجول‌خوانی و تشویش، تو بودی. من رو ببخش.