(مقدمه) Da da da da da da da da da da Da da da da da da da da da da Da da da --- (بخش اول) 如詩啊如畫 Rú shī a rú huà گویی شعر است، گویی نقاشی. 放不下的是牽掛 Fàng bù xià de shì qiān guà آنچه نمی‌توانم رهایش کنم، دلبستگی است. 你曾問我害不害怕 Nǐ céng wèn wǒ hài bù hài pà تو از من پرسیدی که آیا می‌ترسم؟ 抵不住那一剎 Dǐ bù zhù nà yī chà تاب نیاوردم آن یک لحظه را. --- (بخش دوم – تکرار ملودی) Da da da da da da da da da da Da da da da da da da da da da Da da da da da da da da da da Da da da da da da da da da da Da da da da da da da da --- (بخش سوم) 是誰醉酒策馬我嘶吼望斷天涯 Shì shuí zuì jiǔ cè mǎ wǒ sī hǒu wàng duàn tiān yá کیست آنکه مست، اسب می‌تازد؟ من فریاد زنان تا دورترین افق می‌نگرم. 是誰妙曲生花我十指談笑風華 Shì shuí miào qǔ shēng huā wǒ shí zhǐ tán xiào fēng huá کیست آنکه نغمه‌ای جادویی سر می‌دهد؟ من با انگشتانم از زیبایی‌ها می‌گویم و می‌خندم. 是誰高歌天下我目送海角餘霞 Shì shuí gāo gē tiān xià wǒ mù sòng hǎi jiǎo yú xiá کیست آنکه برای جهانیان آواز سر می‌دهد؟ من غروب خورشید را تا کرانه‌های دور بدرقه می‌کنم. 是誰撥亂絲發我愁思默語不答 Shì shuí bō luàn sī fā wǒ chóu sī mò yǔ bù dá کیست آنکه زلفانم را به هم می‌ریزد؟ من در اندوهی خاموش، پاسخی نمی‌دهم. --- (بخش چهارم) 孤身奪下噬血龍劍 Gū shēn duó xià shì xuè lóng jiàn تنها، شمشیر اژدهای خون‌آشام را می‌ربایم. 腳踏浮雲似輕燕 Jiǎo tà fú yún sì qīng yàn پا بر ابرها می‌نهم، سبک‌بال چون پرستو. 奈何瑟瑟風中久站 Nài hé sè sè fēng zhōng jiǔ zhàn اما چه کنم، در این باد سرد، بسیار ایستاده‌ام. 兒女情長看不斷 Ér nǚ qíng cháng kàn bù duàn داستان عشق و دلبستگی، پایانی ندارد. 一把酸淚怎寫滄桑 Yī bǎ suān lèi zěn xiě cāng sāng با یک مشت اشک تلخ، چگونه می‌توان تلخی روزگار را نوشت؟ 萬箭齊髮留殘傷 Wàn jiàn qí fā liú cán shāng تیرها یکی پس از دیگری می‌بارند و تنها زخم باقی می‌گذارند. 兩行青汗豈知芳香 Liǎng háng qīng hàn qǐ zhī fāng xiāng با دو قطره عرق، چه کسی می‌داند که بوی عطر از کجاست؟ 她還映在水中央 Tā hái yìng zài shuǐ zhōng yāng اما او، هنوز در میان آب، نقش بسته است. --- (تکرار بخش اول) 如詩啊如畫 Rú shī a rú huà گویی شعر است، گویی نقاشی. 放不下的是牽掛 Fàng bù xià de shì qiān guà آنچه نمی‌توانم رهایش کنم، دلبستگی است. 你曾問我害不害怕 Nǐ céng wèn wǒ hài bù hài pà تو از من پرسیدی که آیا می‌ترسم؟ 抵不住那一剎 Dǐ bù zhù nà yī chà تاب نیاوردم آن یک لحظه را. --- (بخش پنجم) 若晴吶若雨 Ruò qíng na ruò yǔ چه در روزِ روشن، چه در هوای بارانی، 愛恨情仇千萬縷 Ài hèn qíng chóu qiān wàn lǚ عشق و کینه و دلدادگی، به هزاران رشته پیوند خورده‌اند. 我曾問你何時 Wǒ céng wèn nǐ hé shí من از تو پرسیدم، کی خواهد بود، 迎娶禁不得起讚許 Yíng qǔ jìn bù dé qǐ zàn xǔ آن هنگام که بتوانم تو را به خانه ببرم و در خور ستایش باشم؟ 不急又不緩 Bù jí yòu bù huǎn نه بی‌صبرانه، نه با دریغ، 在山的一頭呼喊 Zài shān de yī tóu hū hǎn از آن سوی کوه، فریاد می‌زنم. 不管聽見還是不見 Bù guǎn tīng jiàn hái shì bù jiàn خواه بشنوی یا نه، 哪怕黑髮被浸染 Nǎ pà hēi fà bèi jìn rǎn حتی اگر موهای سیاهم سفید شود. 不悲我不喜 Bù bēi wǒ bù xǐ نه اندوهگینم، نه شادمان، 就在心裡等著 Jiù zài xīn lǐ děng zhe فقط در قلبم، منتظر تو خواهم ماند. 讓這新曲飄過萬里 Ràng zhè xīn qū piāo guò wàn lǐ بگذار این آهنگِ تازه، از فرسنگ‌ها بگذرد، 帶去我的靈體 Dài qù wǒ de líng tǐ و روح مرا با خود ببرد. --- (تکرار بخش اول و پنجم با تغییرات جزئی در انتها)