بسم الله الرحمن الرحیم
⁉️ توصیه مهم استاد برای امشب!
دوستان امشب رو مغتنم بشمارید یا کلا احیا بگیرید یا حد اقل یک ساعت دیرتر بخوابیم یا بخوابیم و زودتر بیدار شویم!
و خدای نکند که شب نیمه رمضان هم مانند شب های دیگر شود و از دست رود!
🕋 @ostadayoobi
دوستان عزیزم گلم.
مائده خانم و زهرا خانم.
خواب دیدم بهم گل دادید
گل منو رد کنید بیاد 😎😂💔❤️
هدایت شده از قاب هشت
🔰هنر، تعهد، زیبایی
🔸هنرمند باید از «غرض اندیشی» آزاد باشد، اما در عین حال، هنر عین تعهد اجتماعی است، چرا که وجود انسان عین تعهد است و هنر نیز به مثابه جلوهٔ انسان نمی‌تواند از تعهد فارغ باشد. آنها هم که در دفاع از استقلال هنر در اوایل قرن نوزدهم فریاد برداشتند که «هنر وسیله نیست، هدف است. فایدهٔ هنر زیبایی است و همین کافی است.» باز هم هنرمند را نسبت به زیبایی متعهد می‌دانستند. آنها می‌گفتند: «هنرمندی که به چیزی جز زیبایی محض بیندیشد، هنرمند نیست.»
🔹 اگر آنها «زیبایی» را معنا نمی‌کردند، شاید هرگز عمق سخنان آنان بر ملا نمی‌شد و چه بسا بسیاری از ما نیز به دام فریب این گفته گرفتار می‌آمدیم، چرا که ما «عدالت و کرامت اخلاقی انسان» را نیز عین زیبایی می‌دانیم؛ اما آنها زیبایی را از نظرگاه خویش تعریف کردند و برای آن مفهومی «متقابل و متضاد» با «مفید بودن» قائل شدند. گفتند: «هر چیزِ مفیدی زشت است و تنها اشیایی حقیقتاً زیبا هستند که به هیچ فایده ای نیایند.»
🔸و چنین بود که هنر از حیات انسان «جدایی» گرفت و آثار هنری بدون هیچ «فایدهٔ اجتماعی» در تبعید گاه هایی به نام موزه و گالری جمع آمدند. از آن پس، «هنر های زیبا» فقط به هنر هایی اطلاق می‌شود که هیچ فایده ای برای بشر ندارند و «هنر های مفید» عنوان «صنایع دستی یافتند، حال آن‌که چنین تعریفی از زیبایی بر هیچ مبنای نظری استوار نیست و تنها از نیهیلیسم و تجدد‌گرایی هنرمندان عصر جدید منشأ گرفته است.
🔹از آن پس، هنرمندان تافته های جدابافته‌ای هستند که فارغ از همهٔ فعالیت های اجتماعی، نشسته اند و زیبایی می‌آفرینند! و اما این زیبایی چیست و چه کسانی از آن بهره‌مند می‌شوند؟
🖋 شهید سید مرتضی آوینی
📚 آینه جادو، جلد اول، مقاله «رمان، سینما و تلویزیون» صفحه ۱۲۸ و ۱۲۹
#زبان_آوینی_زبان_سینما
🆔 @ghabe_hasht