یه پولیم میذاشتم کنار برای سفر به اسپانیا

ای بابا

چرا کم؟

حداقل بذار تو تصوراتمون یه ۲۰ میلیاردی داشته باشیم

با سه میلیارد نهایتا بتونی منو بخری

اون ۳میلیارد فقط برای گوشی و موتور بود بعدش فراتر رفتم به ۲۰ تا رسیدم که خونه هم بخرم

حالا تو بخند اگر رفتم عمرا واست عکس بفرستم

روسیه هم خیلی دوست دارم

داشتم فکر میکردم که ما از زمانی که متولد میشیم یه پروسه ای رو باید تا مرگ طِی کنیم و برای زندگیمون یه هدف معینی تایین شده‌. خودمون رو متعلق به خانوادمون که از گوشت و پوست و خونشونیم میدونیم. خانواده هم مارو بچه ی خودش میدونه هر گندی که بزنیم یا هر افتخاری که کسب کنیم اونا هم جزوی از پروسه‌ تجارب ما هستن‌. میگذره و خانواده مارو با لگد پرت میکنه بیرون و میریم سر خونه زندگی خودمون‌. پس؟ خانواده ای که متعلق بهشیم فقط یه بخش کوچیکی از هشتاد سال(مثلا اگر انقدر عمر کنیم) زندگیمونه‌. بعدش خودمون خانواده تشکیل میدیم و بچه دار میشیم. و زندگیمونو وقفِ فرزندانمون میکنیم. فرزندانمون هم این چرخه رو ادامه میدن و پرت میشن از خونه بیرون و اونا هم خانواده ی خودشون رو تشکیل میدن‌. این وسط، تو نه خانواده رو داری(نه اینکه مرده باشن صرفا زندگیت ازشون جدا شده) و نه بچه هات پیشتن و توقعی هم نمیشه داشت و کی میمونه؟ همسرت! بهش که فکر کنید ما همه مهمون موقتی خانواده و فرزندانمونیم و حتی از همون اول تولد هم قرار نبوده تا آخر عمرمون پیش خانواده بمونیم‌. نه خانواده میمونه و نه بچه هات؛ کسی که تا آخرِ عمر تو شادی و غم، تو پولداری و بی پولی، توی سرما و گرما و تو هر بدبختی و خوشحالی‌ای کنارته همسرته و این همسر حتی پیوند خونی هم باهات نداره. تو حتی (فل مثال) دو دهه اول زندگیت هم حتی نمیدونستی وجود داره.

زمان میگذره، خانوادت فوت میکنن، بچه هات میرن و حتی شاید دیگه بهت سر نزنن و تو تنها کسی که از توی دنیا برات باقی میمونه همسرته:)