بچه مدرسه ‌ای که بودم، یک عصرِ معمولی، مامان از خانه رفته بودند بیرون و من و خواهر و برادرم نشسته بودیم سرِ درس و مشق. یک‌هو زنگ خانه را زدند. یکی از اقوامِ پدر بودند؛ مدت‌ها بود ندیده بودیمشون. با مامان کار داشتند، اما مامان که نبودند. گفتیم: «بفرمایید داخل… تا مامان برگردن.» تشریف آوردند داخل. ما هم، بدون تعلل مطابق مرام مامان شروع کردیم به مهمانداری. چای دم کردیم، میوه آوردیم پاییز بود و فصلِ انار، جدا از میوه ها انارهای زرشکی آبدار را «گل کردیم» و به عنوان پذیرایی ویژه پیشکش مهمانمان شد و بسیار دوست داشتند من و خواهرم کنارشون نشستیم، احوال خانواده‌شان را پرسیدیم، و تا چای دم بکشد، گفتگو را گرم نگه داشتیم. چای که آماده شد، با همان سینی و استکان‌هایی که می‌دانستیم مامان اگر بودند، همان‌ها را انتخاب می‌کردند چای بردیم. همه‌چیز ساده بود، اما درست. درست مطابق روش مامان. همین لحظات بود که مامان رسیدند، باخبر شدند از ماجرا و ما هم بی‌سروصدا برگشتیم سرِ درس و مشق‌مان، و مامان نشستند به گفت‌وگو و ادامه مهمانداری... وقتی مهمان رفتند، مامان یک جمله گفتند که هنوز خاطره اش برام مونده «راضی‌ام ازتون…نبودم، ولی همه‌چیز رو درست برگزار کردید، با اینکه خیلی بزرگ نشدید .» برای مادرها، این جمله فقط تعریف نیست؛ نشانه‌ی این است که انرژی‌ای که سال‌ها خرج کرده‌اند، جایی در جانِ بچه‌ها جا افتاده. یعنی فرهنگِ خانه، وقتی صاحبِ خانه هم نیست، باز کار می‌کند. آدم گاهی بزرگ‌ترین آرامشش این است: نباشد… و ببیند بچه‌ها بلدند. بلدند درست بایستند، درست انتخاب کنند، درست از خانه مراقبت کنند. --- پدر امت که باشی، برای امتی مادری کردی مربی بودی تربیت کردی زحمت کشیدی صبر کردی و... و عظمت کاری که کردی آنجاست که نباشی به ظاهر ولی روح تو در کالبد تک تک فرزندانت در تمام هستی منشأ حرکت باشد و تو راضی باشی ان شاء الله. 🌐@pare_to

این شما و این پیام رهبر شهید سید علی حسینی خامنه ای به شما ملت ایران🇮🇷 #به_وقت_وطن 🌐@pare_to

یه سوال دارم... از خودم درست در همین لحظات جانکاهِ طاقت فرسا💔 چطور جان به جان آفرین تقدیم نمیشود در این لحظات؟🙂 جان چطور قالب را و قالب چطور این جانِ یتیم را تحمل می‌کنند و هنوووز مانده‌ایم؟

به راستی که ما را به سخت جانی خود این گمان نبود... 🌐@pare_to