بعضی حرفا تا ناکجا آباد زندگی تو دل آدم میمونه
طوری که یه روزی یه جایی میشینی و زانوی غم بغل میگیری
که پس کی میرسه اون روزی که منم لب به صحبت باز کنم؟
تو در من غروب روزی را میبینی
که خورشیدش در غرب رنگ میبازد
و شب سیاه آهسته آهسته جایش را میگیرد
و خواب که همتای مرگ است همه چیزش را در آرامش فرو میبرد
