بسمه تعالی 📚موضوع بحث: ادامه تبادر در علامات وضع. تبادری علامت وضع است که متّکی به قرینه نباشد. سوال؛در مواردی که احتمال قرینه وجود دارد وما شک داریم که آیا مستند به خودِ لفظ است یا قرینه، آیا اصلِ عدم قرینه میتواند اثبات کند که این تبادر مستند به خودِ لفظ است؟؟؟؟؟ پاسخ:اصل عدم قرینه جاش اینجا نیست،در شک در مراد جاری میشود نه در شک در موضوع له. 🔺البته اگر مقصود از اصالت عدم قرینه استصحاب عدم باشد، باز جاری نمیشود. به بیانی که در صوت آمده است. علامت دوم: عدم صحت سلب معنی از لفظ و صحت حمل علامت حقیقت. و صحت سلب و عدم صحت حمل ،علامت مجاز است. توضیح در صوت........ ۱۴۰۴/۷/۲۸ https://eitaa.com/parvaei

بسمه تعالی 📚موضوع بحث: علامات حقیقت و مجاز دومین علامت وضع؛ صحت حمل و عدم صحت سلب لفظ از معنای مرتکز در ذهن نشانه این است که همان معنا ،معنای حقیقی لفظ است. وصحت سلب و عدم صحت حمل هم، نشانه مجاز بودن میباشد. حتی بنابر نظریه سکاکی در باب مجاز . توضیح در صوت..... 📖اشکال دور که در تبادر مطرح شد در اینجا هم مطرح شده...جواب همان جوابی است که دادیم. در صوت........ 🔺در مورد اطراد جلسه آینده مفصل بحث خواهیم کرد. ۱۴۰۴/۷/۲۹ https://eitaa.com/parvaei

بسمه تعالی 📚موضوع بحث: بیان محقق خوئی ره در اسم زمان ایشان قائل است که نزاع در اسم زمان جریان دارد به این بیان که: بحث ما در هیئت اسم زمان است و این هیئت( مفعِل و مفعَل) مشترک است بین اسم زمان و مکان ، که وضع شده برای یک مفهوم ومعنای عامی و هو ظرف وقوع الفعل ،که دو مصداق دارد. اگر در یک مصداق بنابه دلایلی نزاع جریان ندارد ،نمیتوان نزاع را از هیئت مشترک ،سلب کرد. 📖ما هم ملاحظاتی داشتیم که بیان شد. در صوت....... ۱۴۰۴/۷/۲۹ https://eitaa.com/parvaei

بسمه تعالی 📚موضوع بحث: سومین علامت حقیقت و مجاز اطراد: اطراد رو از حیث لغت و اصطلاح معنا کردیم. 📖اشکالی که در مطّرد بودن مجازات مطرح شده بود را بیان و پاسخ محقق خراسانی را هم توضیح دادیم. 📖راه حلی که برای پاسخ به اشکال داده بودند را ،محقق خراسانی ره نپذیرفت ،زیرا مبتلا به اشکال دور میشود و راه حلی که در تبادر و صحت حمل برای بر طرف کردن اشکال دور داده شد ،اینجا نمیتوان داد.چرا؟ پاسخ : در صوت........ ۱۴۰۴/۷/۳۰ https://eitaa.com/parvaei

بسمه تعالی 📚موضوع بحث: مقصود از کلمه(الحال) که در عنوان بحث مشتق آمده چیست؟؟؟ سه احتمال در این کلمه وجود دارد الف: مراد از حال ، به معنای حال نطق و تکلم و زمان حال باشد در مقابل ماضی ومستقبل. ب:مقصود حال اسناد ونسبت و حمل و جَری باشد ج: مراد حال تلبس به معنای حال فعلیت اتصاف ذات به مبداء و وصف باشد. 🔺هر کدام قائلینی دارد. احتمال اول را توضیح دادیم و استدلال قائلین آن را بیان و پاسخ آنها را به طور مفصّل طرح نمودیم. 🔺فرضهای تداخل و عدم تداخل در این سه احتمال را بیان کردیم با ذکر مثال. در صوت بیان کامل آمده..... ۱۴۰۴/۷/۳۰ https://eitaa.com/parvaei

بسمه تعالی 📚موضوع بحث: ثبوت و عدم ثبوت حقیقت شرعیه. حقیقت لغویه را معنی کردیم. حقیقت شرعیه را معنی کردیم. حقیقت متشرعه را معنی کردیم. 📖اقوال پنجگانه در ثبوت و عدم ثبوت حقیقت شرعیه را بیان کردیم. 📖مقدمه ای که محقق خراسانی ره بیان کردند را توضیح دادیم مبنی بر تحقق حقیقت شرعیه با استعمال به داعی وضع البته به کمک قرینه داله بر وضع. 🔺انواع قرینه را هم توضیح دادیم. و بقیه مطالبی که در صوت آمده...... ۱۴۰۴/۸/۳ https://eitaa.com/parvaei ۱۴۰

بسمه تعالی 📚موضوع بحث: احتمال دومی که در کلمه (الحال) در عنوان بحث مشتق وجود دارد عبارت است از :حال نسبت و اسناد و جری. مرحوم مظفر قدس سره قائل به این احتمال است. مرحوم میرزا حسن مشکینی ره در حاشیه کفایه این را به آخوند خراسانی نسبت داده است. آقای سبحانی حفظه الله در ارشاد العقول به آخوند خراسانی ره نسبت داده اند. محقق رشتی ره در بدائع الافکار جزء طرفداران این نظریه است. 📖کیفیت طرح بحث با دخالت حال اسناد را توضیح دادیم. دو اشکال به این احتمال هم بیان شد. از زبان چند تن از بزرگان ، در صوت آمده .....‌‌ ۱۴۹۴/۸/۳ https://eitaa.com/parvaei

بسمه تعالی 📚موضوع بحث: حقیقت شرعیه محقق خراسانی ره تحقق وضع تعیینی به داعی استعمال را در الفاظ متداوله در زمان شارع را تقویت میکند و در واقع ثبوت حقیقت شرعیه را از این طریق قوی میداند و تبادر معانی شرعیه از الفاظ متداوله را دلیل بر مدعای خود قرار میدهد و سپس مویّدی هم می آورد. آنچه که گفتیم در مورد ثبوت وضع تعیینی به داعی استعمال ،بنابر اینکه این معانی را در شرع اسلام یک معانی مستحدثه و جدید بدانیم. 📖اما اگر بگوئیم این معانی در ادیان الهی گذشته هم ثابت بوده اند ،دیگر حقیقت شرعیه ای نخواهیم داشت ،همه در واقع میشوند حقیقت لُغویّه. ان قلت: چطور میتوان ادعا کرد که این معانی موجوده در شرع ما در مورد الفاظ متداوله با معانی در شرایع گذشته وحدت و اتحاد دارند در حالی که اختلاف در کیفیت عبادات برای ما ثابت شده است؟؟؟ قلت؛این اختلافات و فرق ها ،فرقِ در مصادیق و مشخصات است و گرنه در ماهیت با هم وحدت دارند.مثل اختلاف افراد عبادات در شرع ما به حسب مصادیق و موارد. ۱۴۰۴/۸/۴ https://eitaa.com/parvaei

بسمه تعالی 📚موضوع بحث: مقصود از کلمه (الحال ) در عنوان بحث وقتی ما از بین سه احتمال ( حال نطق و تکلم، اسناد ونسبت، تلبس به معنای فعلیت اتصاف) دو مورد اول را با دلیل ابطال کردیم،احتمال سوم اثبات میشود. یعنی مقصود از حال ،حال تلبس به معنای فعلیت اتصاف ذات به مبداء،میباشد 📖منتهی الدرایه در توضیح کلام محقق خراسانی ره این معنا را برداشت کرده بر خلاف فرمایش مرحوم مشکینی صاحب حاشیه بر کفایه،که کلام آخوند را بر حال نسبت واسناد حمل کرده بود. نکته؛اگر کلام آخوند همان چیزی باشد که منتهی الدرایه بیان کرده و به نظر ما هم حق همین مطلب است که با ظاهر عبارت و بلکه نص عبارت کفایه همخوانی دارد، نظر محقق خوئی و استاد ما در واقع بر گرفته از محقق خراسانی ره خواهد بود و اگر کلام مرحوم میرزا حسن مشکینی درست باشد ،کلام این دو در مقابل کلام اخوند میشود. 📖آنچه مهم است این است که ما معنای کلمه حال را بدانیم که طبق نظریه تحقیق مراد از حال ،حالِ تلبس به معنای فعلیت اتصاف ذات به مبداء میباشد. 📚مقدمه هفتم و آخرین مقدمه در مبحث مشتق؛ آیا در فرض مکفی نبودن ادله طرفین بر تعیین موضوع له در مشتق ،آیا اصلی داریم که برای ما تعیین کند موضوع له مشتق را؟؟؟ 🔺رجوع به اصل در موارد فقدان دلیل است و تاسیس آن در موارد شک وتحیّر به درد میخورد. دو احتمال در اصل وجود دارد. الف:یا اصلی باشد که در مسئله لُغویّه( اصولی به نظر مظفر ره و شهید صدر ره) جاری میشود چه اصل لفظی عقلائی چه اصل عملی. ب:یا اصل در مسئله فقهیه توضیح مفصل در صوت....... ۱۴۰۴/۸/۴ https://eitaa.com/parvaei

بسمه تعالی 📚موضوع بحث:ثبوت و عدم ثبوت حقیقت شرعیه. ثم لایذهب علیک...... محقق خراسانی ره بعد از آنکه احتمالِ ِثابت بودنِ معانیِ شرعیه برای الفاظ متداوله ،در شرائع سابقه را مطرح کردند. چند نکته را میخواهد بر آن متفرع کنند: اول :اینکه دیگر حقیقت شرعیه نخواهیم داشت و ادعای وثوق بر حقائق شرعیه بودن، برای الفاظ عبادات ،دیگر وجهی نخواهد داشت تا چه رسد به ادعای قطع. دوم؛دیگر مجالی بر دلالت وجوهی که بر ثبوت حقیقت شرعیه اقامه شده باقی نمی ماند. البته اگر دلالت ادله ای که اقامه شده را به خودی خود بپذیریم.( یعنی ادله به خودی خود در دلالت بر حقیقت شرعیه مشکل دارند و با وجود احتمال حقیقت لغویه بودن معانی الفاظ ،دیگر به هیچ وجه نمیتوان به آنها اعتنا کرد) سوم: با احتمال حقیقت لغویه ،دیگر وجهی برای ثبوت حقیقت شرعیه به وضع تعیّنی هم باقی نمی ماند. چهارم: بله اگر از احتمال حقیقت لغویه بودن چشم پوشی کردیم،انکار ومنع حصول وضع تعیّنی در زمان شارع و تابعین نسبت به معانی شرعیه،مکابره و حرف زور خواهد بود ( یعنی میتوان ادعای ثبوت حقیقت شرعیه به وضع تعیّنی کرد). فتامّل: که حصول وضع تعیّنی در زمان شارع هم امکان پذیر هست ونیاز به زمان تابعین نداریم و ۲۳ سال زمان کمی نیست برای تحقق وضع تعیّنی برای معانی شرعیه. ۱۴۰۴/۸/۵ https://eitaa.com/parvaei