ایران، دیگه یه مکان نیست. یه حسه. من واقعا خیلی ایران هستم.

مثل ایران جنگ زده، خسته، امیدوار

ایران الان شده مثل یه بچه یتیم که اطرافش رو قضاوت و ترحم فرا گرفته، به امید ایرانی آزاد:) _فاطمه

وایب خوب>> 💚

ولی هیچی غذای ایرانی نمی شه.

اما بیاین به هم قول بدیم، به هم قول بدیم که این دلخوشی‌های کوچیک، این حس‌های کوچیک زندگی، این زنده‌ بودن‌های کوتاه رو از خودمون دریغ نکنیم؛ هرچند وضعیت هر روز بدتر شه، هرچند رنج‌ها بیشتر و بیشتر شه، هرچند فشار زندگی سعی کنه مارو له کنه. چون ما قراره ثانیه‌های بیشتری زنده باشیم، چون ما قراره تو خیابونای این کشور بی‌واهمه برقصیم، چون ما قراره شبای عید، تو خیابونا از ته دل بخندیم و آواز بخونیم. چون قراره بی‌اندازه هر لحظه عاشق‌تر شیم و زنده بودن‌هامونو بخوایم. بیاین زنده بمونیم، بیاین زنده بمونیم و برای زندگی بجنگیم.

ادم چیزی که واقعا دوسش داره رو هیچ وقت و تحت هیچ شرایطی ولش نمیکنه. مگر اینکه جمله اول درست نباشه. _نازنین

زندگی، لذت بردن از خوشی های کوچیکه. _نازنین