من از نویسنده ها می ترسم. نویسنده ها ادمای خطرناکین. فرق می زارن، درک می کنن. فرق یه نگاه معمولی و نگاهی که پر عشقه رو می فهمن. از یه رفتار سادت یه متن بلند می نویسن و با یه قدمت یه خیابونو فرش می کنن. من از نویسنده ها می ترسم. اونا می تونن تو خیالشون با تموم وجودشون بغلت کنن و با کم محلی هاشون تو خاطراتشون بکشنت و یه عمر واست عزاداری کنن. اونا موجودات ترسناکین.تنها گذاشتن اونا می تونه درام ترین داستانا رو به وجود بیاره.

کاش چشمام می تونستن عکس بگیرن.

💚🌱

-دیروز حس می کردم بدبخت ترین ادم دنیام اما امروز خودم رو خوشبخت ترین ادم روی زمین میدونم،چرا زندگی اینطوریه؟ +شاید تو امروز چیزایی رومیبینی که دیروز نمیدیدیشون -منظورت چیزاییه که دیروز نداشتم اما امروز دارم؟ +نه یه جورایی دیروز همون امروزه،فقط نگاهت عوض شده. -دیروز به این فکر میکردم که چرا من مثل بقیه ادما مهر مادری رو نداشتم، چرا کسی که انقدر دوستش داشتم بهم خیانت کرد... +دیروزت پر از حسرت بوده،پر از چراهای ناامیدکننده، ذهنت کارت رو خراب کرده! امروز به چی فکر میکنی که خودت رو خوشبخت میدونی؟ _امروز به حسرتام فکر نکردم. راستشو بخوای اگر قرارباشه به حسرتام فکر کنم تا اخر عمرم مشغولم، امروز فقط به زیبایی اسمون بالای سرم، به پدری که مثل کوه پشتمه و رفیقی که برام هرکاری میکنه فکر کردم و قدردانشون بودم. +راستش شاید اشتباهت همین بوده که داشته هات رو فراموش کرده بودی و چسبیده بودی به یه مشت حسرت وچیزایی که نتونستی داشته باشیشون -درسته، الان تازه دارم معنی خوشبختی رو میفهمم.خوشبختی همین نفسیه که امروز میکشم. +همین که الان داریم باهم چایی میخوریم هم، خودش یه نوع خوشبختیه! _نازنین

🕊⭐

حسی که پایسیز داره وقتی همه اونو یه آدمِ بیخیال و خوشحال تصور میکنن :