تو خیلی دوووری... خیلی دووری... با اجازه املت

نمیدونم فروپاشی یعنی چی... شاید یعنی همین... گاهی حس میکنم اونقدر ها هم بد نیستم ولی خب فکر کنم خیلی بده حالم نمیدونم بی حس شدم؟ یا نکنه دارم همه چیزو زیادی بزرگ میکنم؟ ولی خب دو روزه رو تختم دراز کشیدم و حوصله پاشدن ندارم به گوشی خیره میشم و فکر میکنم فکر میکنم فکر میکنم اندازه فکرام نمیتونم حرف بزنم با آدما و چت جپت م

+++

ظاهرا راهی جز شروع کارام ندارم...

سرنوشت این جدایی دست او بود...

درکی نسبت به احساساتم ندارم نمیدونم کجاست احساساتم چه اسمی دارن چمه انگار یه حجم زیادی از احساساتم رو ریختن تو میکسر یه عالمه هم از قلبم کندن گذاشتن اون تو... روشنش کردن و تیغه های میکسر احساساتمو پاره پاره کرده، قلبمو پودر کرده، همه رو یکدست ریز و مخلوط کرده احساساتم یه مخلوط همگون شدن و دیگه هیچی رو نمیشه از هم جدا کرد عقلم رو به عنوان ظرف سرو آماده کرده و این مخلوط رو ریختن توش، روش رو هم با یه لایه سس دلتنگی پوشوندن و چند پر منطق و بغض گذاشتن برای تزیینش

و توانی برای انجامشون هم ندارم...

حتی یادم نمیاد از دیروز تا الان گریه کردم یا نه انگار گریه هامم ریختن تو میکسر...

شایدم گریه هام رو اونقدرا گم نکردم.....

درد خودم هرچقدرم سنگین باشه اشکمو در نمیاره ولی درد تو...... تصور چشمات که سرد و غمگینن... اشکمو در میاره چه برسه به اینکه اینطوری بگی

کاش اوضاع یجوری دیگه بود کاش میشد کاری کنم کاش میشد بغلت کنم شاید از غمت کم میشد