اگه قرار بود رمانی بنویسی که شخصیت اصلی در طول داستان کم کم دیوونه میشه ، جمله آخر اون رمان چی بود ؟ + + به به

با چشمانی اشک بار زیر لب عذرخواهی میکرد این اولین بار بود که نتوانسته بود جلوی اون بلند شود و استقبال گرمی از اون بکند با لباس صورتی رنگی که آستين هایش را از پشت به هم بسته بودند روی یک تخت ساکن بود انقدر مسکن به اون تزریق کرده بودند که چشمانش را به سختی باز نگه داشته بود برای دیدن معشوقش... نفرین به کسایی که دستای او را بسته بودند و نمی‌گذاشتند اشک هایش را پاک کند... تمام حسرتش در روی آن تخت این بود که چرا موقع رفتن او اشک ریخته بود تنها خواسته اش از پرستاران این بود که یک بیت شعر رو به روی تختش قاب کنند: "وقت رفتن کاش در چشمم نمیغلتید اشک آخرین تصویر او در چشم هایم تار بود..." و تمام شادی اش این بود که او بار دگر به دیدنش آمده و تمام غمش این بود که چرا در این حال است بالاخره مسکن بر او چیره شد و چشمان او بسته شد و اشک های من آغاز ای کاش هیچوقت پرستار دیوانه خانه نمیشدم دیدن مجدد تابلوی ملاقات ممنوع باعث شد تمام بدنم یخ کند کاش واقعا یک بار دیگر به دیدنش آمده بود...

یاد یه بیت شعر افتادم میگفت : هـر که از عشق تو دیـوانه نشد، عاقل نیست عاقل آن است که از عشق تو دیـوانه شود

حالا نمیشه به ما جدیدا هم بگین ماجرای دست به قلم شدنتونو؟ + + من کلاس هشتم به خاطر معلم انشای بشدت ماهی که داشتم و کلی ذوق خرجم میکرد شروع به نوشتن کردم و من برای هر انشام ساعت ها زمام میذاشتم که معلمم خوشش بیاد اون هم کلمه به کلمه اش رو میخوند و کلی بهم درس یاد میداد اصلاحش میکرد برام پیشنهاد میداد بهم و آخرش هم درباره نوشته ام یه بیت شعر توی دفترم مینوشت و من از اون موقع عاشق نوشتن شدم کلاس دهم که بودم یه اتفاقی افتاد که تصمیم گرفتم داستان زندگیمو بنویسم و اون رو ادغام کنم با یه سری داستان های خیالی ذهنم کلاس دهم بهمن شروعش کردم کلاس دوازدهم آبان بالاخره رهاش گردم با ایتکه میشد ادامه اش بدم ۱۵ صفحه شد با کلی اصلاحیه و حذفیات

مرثیه برای یک جسد: (پرونده‌ی دایره‌ی سرخ) در آن خلوتگاه مهلک، که سکوت بر دیوارها قفل بود، چکاوک سرود آخرش را زمزمه کرد؛ نوایی که نه از حلقوم، که از عمقِ تراژدیِ درک شده برمی‌خاست. آرمان، آن معشوقِ مزین به زیباییِ ویرانگر، قامتِ مرگ را بر قامت نازنین او سایه افکند. خون، این جوهر سرخِ هستی، بر قالیچه‌ی ابریشمین نقش بست؛ نه لکه‌ای تصادفی، که امضای یک پایان‌دهنده. شواهد عینی حاکی از درگیری لفظی نبود؛ تنها یک تسلیم مطلق در برابر تیغی بود که از عشق آب خورده بود. زیر انگشتان سرد مقتول، برگه‌ای یافت شد که کلماتش با لرزشی حساب‌شده، آخرین اعتراف را حکایت می‌کرد: اگر مرا عشق کشد، نگویید دیوانه بود، خون من، نامه‌ای‌ست برای دلِ بی‌رحمِ او. کارآگاه پرونده، با عینکی که بر پلک‌های خسته‌اش سنگینی می‌کرد، در برابر جنازه ایستاد. این دیگر یک قتل معمولی نبود؛ این یک هنرِ افراطی بود در نابودی. آرمان، در اعترافات بعدی‌اش، تنها یک جمله را تکرار می‌کرد، جمله‌ای که ریشه‌ی آن به عمق جنون می‌رسید: من او را با شعر بُردم. #اینم_من_نوشتم #چکاوک #خیالیه + + بی نظیر بود ایول بهت کلمات چقدر درست انتخاب شدن آفرین👏🏻👏🏻

مادرم هروقت که میدید غذا کم است زود از همه از سفره پا میشد... #روایت_یک_روایت

به روی مثل منی چشم خود را بستی که چشم بسته تورا انتخاب میکردم #شعر

تاثیر استاد رو اینجا میتونید ببینید توی یکی از بدترین ترم های زندگیم که دهنم سرویس شد همه جوره و کلی سختی کشیدم که نمیخوام درباره اش حرف بزنم بین ۳۷ نفر نفر اول کلاس شدم🌚 و فقط یک نفر بالای ۱۹ شد🌚🌚

موجیم که آسودگی ما،عدم ماست...

هرکسی در دل من جای خودش را دارد جانشین تو در این سینه خداوند نشد..... #چاوشی #موزیک

دیگه نگات نمیکنم ، مرد نیستی... #سکانس

در خیابان دیدمش شب بود تنها و غریب قهرکرده تکه‌کوهی از برادرهای خویش #شعر