i think my feelings are always too huge for me. even when there's none, i still get crushed by a great amount of nothings, maybe i always skip 'liking' someone and go straight to loving them when i am to feel it. and when i love, i don't feel butterflies, i feel dropping anchors hitting the bottom of me.

whenever i try to be hefty enough to stop floating around, i get too heavy and crush the floor and go down. when i inhale, the oxygen burns holes in my lungs, and when i exhale, i go out of breath.

ببخشید که همه چیز رو خراب می‌کنم. من از داشتن می‌ترسم.

کاش حداقل انسانی با حافظه بهتر بودم که وقتی فیلم‌های گذشته رو میبینم به یاد بیارم که من واقعا همه اینها رو زندگی کردم و غصه نخورم که اگر من اینها رو به یاد ندارم پس خیلی چیزهای دیگه هم از خاطرم رفتن.

ولی خب انسانی بی‌تاریخ هستم و هویت تاریخی ندارم.

امروز خیلی بی پروا رفتار کردم اما آسوده خیال بودم، خسته شدم بسیار، اما سبکم و با خودم صلح کردم.

البته که کاش های من بی نهایت هستن و از آسودگی من به دور.

ماه. از صبح دست خودمو گرفته بودم که خودمو برسونم به یه نقطه‌ی امن. پیدا کردم؟بله. اما یه حالتی‌ام. حاویِ مقدار زیادی بی‌اعتمادی به تمامِ انسان‌ها انگار. و به این نتیجه رسیدم الان در این لحظه که بزرگ‌سالی زندگی سختیِ.

کاش بهرام صادقی دوست صمیمیم بود و با هم داستان‌های خیالی شفاهی میساختیم، ولی اون چهل ساله که مرده و من هم استعداد داستان‌سرایی ندارم.

جهان واقعی اصلا مکان و انسان‌های مناسبی نداره، ممنون که انسان‌های مناسبی‌ هستید. i appreciate باور بفرمایید.

راستش امروز رو خیلی درگیر مسائل زندگی بزرگسالی بودم و الان یک انسان له هستم. یه موجود له که نظر زیادی نداره.