ولی خب انسانی بی‌تاریخ هستم و هویت تاریخی ندارم.

امروز خیلی بی پروا رفتار کردم اما آسوده خیال بودم، خسته شدم بسیار، اما سبکم و با خودم صلح کردم.

البته که کاش های من بی نهایت هستن و از آسودگی من به دور.

ماه. از صبح دست خودمو گرفته بودم که خودمو برسونم به یه نقطه‌ی امن. پیدا کردم؟بله. اما یه حالتی‌ام. حاویِ مقدار زیادی بی‌اعتمادی به تمامِ انسان‌ها انگار. و به این نتیجه رسیدم الان در این لحظه که بزرگ‌سالی زندگی سختیِ.

کاش بهرام صادقی دوست صمیمیم بود و با هم داستان‌های خیالی شفاهی میساختیم، ولی اون چهل ساله که مرده و من هم استعداد داستان‌سرایی ندارم.

جهان واقعی اصلا مکان و انسان‌های مناسبی نداره، ممنون که انسان‌های مناسبی‌ هستید. i appreciate باور بفرمایید.

راستش امروز رو خیلی درگیر مسائل زندگی بزرگسالی بودم و الان یک انسان له هستم. یه موجود له که نظر زیادی نداره.

اگه نبودم؛ می‌شه فراموشم نکنی؟

تو از نگاه کردن به من فرار میکنی. من اما هر روز با تو و به جای تو مواجه می‌شم. به نظاره‌ی همه‌ی اجتناب ها و اضطراب‌هات مینشینم، درکت میکنم و میگذرم.

ماه گاهی انسانِ بی‌چاره‌ی معاصر چنان روی این زمینِ پهناور احساس غربت و بی‌پناهی می‌کنه که دلش راضی می‌شه به درخت بودن. کاش بهم می‌گفتی نه، تو گُم نشدی.

I don't need therapy. I don't need kindness. I just need spring sunlight to shine through my window, then I'll be fine. Perhaps. I think.