راستش امروز رو خیلی درگیر مسائل زندگی بزرگسالی بودم و الان یک انسان له هستم. یه موجود له که نظر زیادی نداره.

اگه نبودم؛ می‌شه فراموشم نکنی؟

تو از نگاه کردن به من فرار میکنی. من اما هر روز با تو و به جای تو مواجه می‌شم. به نظاره‌ی همه‌ی اجتناب ها و اضطراب‌هات مینشینم، درکت میکنم و میگذرم.

ماه گاهی انسانِ بی‌چاره‌ی معاصر چنان روی این زمینِ پهناور احساس غربت و بی‌پناهی می‌کنه که دلش راضی می‌شه به درخت بودن. کاش بهم می‌گفتی نه، تو گُم نشدی.

I don't need therapy. I don't need kindness. I just need spring sunlight to shine through my window, then I'll be fine. Perhaps. I think.

توانش نیست. و اگر باشد تمایلش نیست. و اگر تمایلش هم باشد، حوصله‌اش نیست.

از لبخندم خوشم نمیاد. [ هرچقدرم بگن تا ابدیت خوشم نمیاد] یکسری انسان‌ها لبخندشون جدا زیباست. من جزوشون نیستم، اما عکسی که امروز بدون اینکه بدونم حین خنده ازم گرفته شد رو از دور [ خیلی دور ] دوست دارم.

نمیدونم چرا نصفه شب تصویر لبخندِ انسان‌ها رو باید مرور کنم و نخوابم. باید بخوابی انسان.

یک چیزی میگم و جهان رو میوت کنیم (نمیشه ولی).

عزیزان اگر یک انسان در اکثر مواقع رفتار معقولی داره، ولی گاهی در مواقع و شرایط خاص رفتار و واکنش‌های غیر معقول بروز میده نشان از یک اسیب داره. و اگر اون انسان برای شما عزیز محسوب میشه بهتره این مورد رو درک کنید‌.

فدات