‏و حتی قرص‌های کنار تختم و لیوان آب. دلتنگیِ تو به زیر پوستم می‌خزد و لابلای استخوان‌هایم ریشه می‌دواند. یادم می‌آید که تلاش‌هایم همیشه بی‌ثمر بوده است. مرگ ریشخندم می‌کند.

کاش وان نایت تاکینگ داشتیم. نیاز دارم با انسان‌هایِ خیلی غریبه فقط یک شب حرف بزنم بعد گمشون کنم. انسا‌ن‌های دورم حرفامو نمیشنون حتی اگه داد بزنمشون.

I don't need therapy. I don't need kindness. I just need spring sunlight to shine through my window, then I'll be fine. Perhaps. I think.

شاید « از جهان شما چند چیز رو می‌پسندم »

regardez moi, ou du moins ce qu’il en reste

regardez moi, avant que je me déteste

فدات

فدات

ماه داشتم به این فکر می‌کردم تفریح جدیدم این باشه که برم فرودگاه و آغوش‌هایی که از دلتنگیه طولانی و غربت میاد رو نگاه کنم آخرین بغل‌هایی که بوی خداحافظی می‌ده. حس می‌کنم اونجا خیلی زندگی جریان داره.

فدات