ماه داشتم به این فکر میکردم تفریح جدیدم این باشه که برم فرودگاه و آغوشهایی که از دلتنگیه طولانی و غربت میاد رو نگاه کنم آخرین بغلهایی که بوی خداحافظی میده. حس میکنم اونجا خیلی زندگی جریان داره.
ماه احساس میکنم چیزی رو از گم کردم که عامل وابستگیم به زندگی بود. احساس میکنم نیاز دارم چیزی رو برای همیشه نگه دارم. دلم میخواد این رینگ ساده رو هیچوقت از دستم در نیارم،انگار که وجودم بهش وابسته باشه. دنبال چیزی میگردم که من رو معنیدار کنه. اضطراب حضور نداشتن دردهام رو بیشتر کرده.اضطراب اینکه همه چیز میتونست بهتر باشه اگر من این نبودم. دلم میخواد توی قلبم یک چراغ بذارم و از زنجیری اویزونش کنم تا جلوی آینه ببینم که هنوز روشنه. که روشن میمونه.
