شاهکاره. شاهکار.

خزان پر شور... عالی بود.

انسان به انسان شلاق نمی‌زنه.

اول مهر که می‌رسد، انگار پاییز با صدای شجریان آغاز می‌شود؛ صدایی که ما را به سال‌های دور، به عاشقی، به دلتنگی و به شعر می‌برد. من و بسیاری از هم‌نسلانم، حافظ و سعدی را فقط از کتاب‌ها نشناختیم؛ بیت‌هایشان را با صدای شجریان زندگی کردیم. با او عاشق شدیم، شکستیم، امید بستیم و در پیچ‌وخم آواز و شعر، بالا و پایین رفتیم. شجریان فقط یک خواننده نبود؛ صدایی بود که نسل‌ها را پای شعر و موسیقی و آواز کنار هم نشاند؛ صدایی که شعر را از کتاب بیرون کشید و به زندگی آورد و حافظ و سعدی را با رنج و شور عاشقانه‌شان به جانمان نشاند. امروز، در زادروزش، هنوز می‌شود چشم‌ها را بست و خود را سپرد به همان صدا؛ به غزل‌هایی که قرن‌هاست خوانده می‌شوند، به عشق‌هایی که هنوز در دل آدمی تازه‌اند و به آوازی که میان شعر و زندگی، نسل‌ها را به هم پیوند می‌دهد. زادروزت بر ما مبارک؛ صدایت هنوز ما را به هم می‌رساند. -محسن داودی

شاید امروز...

بخوان که از صدای تو سپیده سر برآورد وطن زِ نو جوان شود، دمی دگر برآورد بخوان که از صدای تو در آسمانِ باغ ما هزار قمری جوان دوباره پر برآورد -شفیعی کدکنی

5:27 تو از آیین انسانی چه می‌دانی؟ اگر جان را خدا داده‌ست، چرا باید تو بستانی؟