آرام روی برف های سفت گورستان ظهیرالدله قدم می‌زنم بی آنکه کفشم در زمین فرو برود و رد پایی از من بماند. به قبر های دوستانم می‌نگرم و فکر می‌کنم من نیز پس از مرگ اینجا خواهم بود. همچنان بدون اینکه رد پایی از من روی برف باقی بماند قدم می‌زنم و می‌اندیشم رد پایی از این تلاش پنجاه ساله ام در ذهن تاریخ موسیقی ایران مانده‌است؟ نمی‌دانم. دیگر زیاد هم برایم مهم نیست. اما این را خوب می‌دانم که در زندگی با تمام نیرو کوشیدم تا انسان را رعایت کنم. -ابوالحسن صبا پ.ن: استاد صبا در مدرسه‌ی موسیقی استاد وزیری تحصیل کرد، در ارکستر ایشون ساز زد و بعد ها خودش مدرسه‌ی موسیقی ساخت و شاگردان بسیار بزرگی پرورش داد که هر کدوم رو اگر از هنر ایران حذف کنیم به موسیقی امروز نمی‌رسیم. ایشون در زمینه‌ی موسیقی نواحی ایران خیلی تحقیق کرد و بخش های از موسیقی نواحی رو در کتاب ردیف خودش وارد کرد، در رادیو استعدادیابی برگزار کرد، آهنگسازی کرد، با اصلاح ردیف میرزاعبدالله تونست موسیقی باستانی ما رو حفظ کنه، ساز سنتور رو احیا کرد و همون‌طور که گفتم، بهترین شاگردان رو پرورش داد: فرامرز پایور، حسین تهرانی، همایون خرم، علی تجویدی، پرویز یاحقی، حسن کسایی، جواد معروفی، فرهنگ شریف، فرهاد فخرالدینی و غلامحسین بنان. استاد صبا سال ۱۳۳۶ به خاطر مشکلات قلبی از دنیا رفتند. ولی در مورد این اتفاق، حسین تهرانی بیان بهتری داشت: استاد صبا هیچ وقت نمیره. هر صدایی که از موسیقی ایرانی در آینده به گوش برسه، صدای ساز استاد صباست!

0:53