همین

آنچه می‌توانم در اینجا بگویم این است که عزیزانم علیرضا قربانی و مهیار علیزاده با تولید قطعه «پرده‌نشین» واقعیتی را مطرح کردند که آن نجات من از پرده‌نشینی بود. -محمدعلی بهمنی پ.ن: در روز هایی که کمتر از محمدعلی بهمنی خبری شنیده می‌شد، قرار شد برای یکی از قطعه های آلبوم «دخت پری وار» از شعر استاد بهمنی استفاده بشه و شاهکاری خلق شد که بعضیا هنوز معتقدند این بهترین آواز استاد قربانیه. منم تقریبا موافقم. مخصوصا آخر آهنگ، جایی که خیلی پایین می‌خونه. این قطعه هم موزیک ویدئوی قشنگی داره. البته بیشتر هنریه. نه مثل قبلی داستانی. به هر حال، این لینکش: https://alirezaghorbani.com/video/pardeh-neshin

3:08 اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است دنیا برای از تو سرودن مرا کم است اکسیر من، نه اینکه مرا شعر تازه نیست من از تو می‌نویسم و این کیمیا، کم است...

آسمان ابری شعری پر از فراق و درد داره که برای دو نفره: بخشی از حسین منزوی و بخشی از غلامرضا طریقی که خودش آهنگساز این قطعه بوده. در کل برای وصفش فقط می‌تونم بگم با هر بار شنیدنش می‌تونم گریه کنم.

3:38 بگو که از غم عشقت چگونه جان برهانم چگونه این همه غم را به هر طرف بکشانم نه پای رفتن از اینجا، نه طاقتی که بمانم چگونه دست دلم را به دست تو برسانم

در مورد افرادی مثل راغب و معتمدی و بقیه حرفی نیست. در مورد آقای افتخاری هم من فقط می‌تونم غمگین باشم که چرا همه‌ی این ها پیش اومد و چرا این اتفاقات افتاد. ولی در مورد همای... من یادمه اون زمان که ایشون تازه مجوز گرفته بود اومد به اسم خواننده‌ی مردمی و خواننده‌ی نترس که اعتراض می‌کنه و مدت طولانی مجوز نگرفته چون طرف مردم بوده و معترض بوده. استاد شجریان اونجا یه چیزی گفت که خیلی بهش انتقاد شد. توی یک مصاحبه که در مورد این قضیه ازش پرسیدن گفت همه‌ی این ها شعاره برای جذب مخاطب و مردم نباید باور کنن و اعتماد کنن (که بعد همای یه موزیک ویدئو منتشر کرد و خیلی مسخره هی عکس استاد رو بوسید و ادا در آورد) آقای قربانی هم وقتی ازشون پرسیدن خیلی نامحسوس گفت که موافق ایشون نیست. ما الان می‌بینیم. من اصلا کاری به اینکه کسی براش مهمه و می‌خونه و این ها ندارم. ولی اون کسی که با یک شعار دیگه میاد ولی در نهایت کاری خلاف اون می‌کنه به نظر من خیلی انسان کثیف و رذلیه.

آقای قربانی سال هاست داره با تلفیق موسیقی اصیل و موسیقی مدرن‌تر کاری می‌کنه که نتیجه‌اش آشنا کردن نسل جدید با موسیقی کلاسیک ماست. مخصوصا اون چیزی که من به شخصه خیلی دوست دارم ترکیب آواز اصیل و دستگاهی با موسیقی الکترونیک و ساز های غربیه که اولین بار توی ایران همون آواز بی‌قرار در آلبوم حریق خزان بود. و کلا، اون چیزی که من یک بار به خودش هم گفتم، اگر من بدونم که این آخرین روز زندگی منه و اجازه داشته باشم فقط یک آهنگ رو گوش کنم، اون شاهکار «می‌دانی تو» که کار آقای ناصری بود رو گوش می‌کردم و بعد می‌مردم. اصلا هربار که گوش می‌کنم دوست دارم بعدش بمیرم [می‌خندد] و به طور کلی به نظرم خیلی خوش‌شانس بودم که توی همچین قطعه‌ای ساز زدم. -سامان صمیمی

3:48 جز وصل تو دل به هرچه بستم توبه بی یاد تو هر جا که نشستم توبه در حضرت تو توبه شکستم صدبار زین توبه که صدبار شکستم توبه

اینو یه دور دیگه بخونیم.

سامان صمیمی، نوازنده‌ی ویولن و کمانچه و یک آهنگساز بی‌نظیره. ایشون هم از اون زندگی های جالب داره. پس از اول شروع می‌کنیم. پدر استاد صمیمی نوازنده‌ی ویولن بود و ایشون از بچگی همینطوری ویولن رو یاد گرفت از پدرش ولی نه به عنوان نوازنده. اونطور که خودش میگه حتی این شکلی نبود که تمرین کنه با پدرش یا درس بگیره از ایشون، فقط با دیدن و شنیدن سازش خود به خود یاد گرفته بود. وقتی در ارتش خدمت سربازی رو می‌گذروند برای اولین بار از اینکه توانایی ساز زدن داشت برای گروه موسیقی اونجا استفاده کرد. این توانایی ساز زدن باعث شده بود در پایان اون دوره‌ی خدمت ۱۱۷ روز مرخصی تشویقی داشته باشه! ولی هنوز هدفی برای ادامه‌ی موسیقی نداشت. قرار بود توی همون ارتش ادامه بده، تا با ژانر ویولن کلاسیک آشنا شد و رشته‌ی دانشگاهی اون آشنا شد و در همین رشته ادامه تحصیل داد.

می‌گفت برای یکی از مبحث های امتحاناتش باید ساز کمانچه رو بلد می‌بود. و می‌گفت هیچ وقت تمرین واقعی نداشت برای کمانچه و فقط چون می‌تونست ویولن بزنه کمانچه هم می‌تونست خیلی کم ساز بزنه. ولی به توصیه‌ی اسحاق چگینی که اون زمان توی دانشگاه استادش بود بیشتر کمانچه زد. سال ۷۷ هم نوازنده‌ی گروه فاخته شد. و اونجا اولین بار با آقای قربانی و اسحاق چگینی روی صحنه رفت و وارد گروهشون شد. بعد ها با گروه ایرانی و پژمان طاهری در آلبوم های شاهکاری مثل سوگواران خموش ساز زد و کلی اجرای خوب داشت.