یاسمین هستن، دختر همایون شجریان. یاسمین خواننده‌ی موسیقی جاز و نوازنده‌ی چند تا ساز کلاسیکه. همین چند وقت پیش یک قطعه با پدرش خونده بود.

شب، تصنیفیه که در یادبود استاد پرویز مشکاتیان ساخته شده توسط نوید توسلی. این یکی از غمگین ترین قطعه هاییه که شنیدم. مخصوصا بخش اولش.

4:08 شب سردی‌ست و من افسرده راه دوری‌ست و پایی خسته تیرگی هست و چراغی مرده می‌کنم تنها از جاده عبور دور ماندند ز من آدم ها سایه‌ای از سر دیوار گذشت غمی افزود مرا بر غم ها

قطعه‌ی «شیدایی» عجیب ترین و خلاقانه ترین تصنیف تاریخ موسیقی ایرانه. و کسی که این قطعه رو توی سن بیست سالگی بسازه نابغه‌‌ی به تمام معناست. حیف روزگار فرصت ساختن صد ها قطعه‌ی بهتر از این رو ازش گرفت. -حسین علیزاده پ.ن: این قطعه ۱۴ ضرب داره. یعنی ریتمش میشه ۱۴/۸! اگر کار موسیقی انجام داده باشید می‌دونید ساخت همچین چیزی اصلا محاله. توی دنیا خیلی کمه. یکیش پرویز مشکاتیان. و اگر ردیف بدونید می‌فهمید از اوج به درآمد میاد ولی شما کمبودی حس نمی‌کنید. یعنی توی یک مثال بخوام بگم مثل این می‌مونه که همین که صبح بیدار میشید بهتون کباب بدن و شما معده‌تون از هم نپاشه. و توی شعر، اون قسمت که میگه «زین دایره‌‌ی مینا خونین جگرم می‌ ده» از یک غزل دیگه از حافظ گرفته شده. قضیه اینه که استاد مشکاتیان از شعر های یک غزل همه رو برای قطعه انتخاب می‌کنه به جز یکی. چون فکر می‌کرده هیچ کدوم نمی‌تونه مفهوم اون یک بیت رو برسونه. پس از یک غزل دیگه بیت می‌گیره. خیلی جذابه نه؟

2:22 کشتی باده بیاور که مرا بی‌رخ دوست گشته هر گوشه‌ی چشم از غم دل دریایی...

حالا بیاید در مورد این عکسا بگم. دو تا عکس هست. یکی استاد مشکاتیان توی کنسرت علیزاده و یکی علیزاده تو کنسرت مشکاتیان که جفتشون از بالای استیج دارن صحبت می‌کنن. و اون عکس غمگین، برای مراسم یادبود استاد مشکاتیانه. که استاد شجریان (که خواننده‌ی شیدایی هم هست) و استاد علیزاده دارن اونجا اعلامیه‌ی استاد رو می‌خونن.

و خبر بدی هم دارم. میگن حال استاد ایرج اصلا خوب نیست.