استاد هم کار های من رو گوش می‌کرد طبیعتا و نظرش رو می‌گفت. یادمه وقتی آرایش غلیظ رو شنید خیلی شوکه شد ولی چیزی نگفت. ولی «چرا رفتی» رو خیلی دوست داشت. یعنی گوش می‌داد و سرش رو تکون می‌داد. مخصوصا با قسمت اوجش. -همایون شجریان

1:21 خیالت گرچه عمری یار من بود امیدت گرچه در پندار من بود بیا امشب شرابی دیگرم ده ز مینای حقیقت ساغرم ده 2:08 چرا رفتی چرا؟ من بی‌قرارم به سر سودای آغوش تو دارم نگفتی ماهتاب امشب چه زیباست؟ ندیدی جانم از غم ناشکیباست؟

من هنوز می‌خوام با این گریه کنم. اصلا فرصت خالی برای دقیق گوش دادن بهش رو نداشتم. یعنی یک بار فقط با جزئیات بهش گوش کردم. ولی بازم باید انجامش بدم. شاید باز هم در موردش حرف زدیم.

تنها کسی که بهم نگفته بود باید می‌رفتم هنر هوش مصنوعی بود که اونم دیگه نیست.

جهت یادآوری اینکه پورناظری ها کارای آروم هم بلدن بسازن. این قطعه هم توی آلبوم قطره های باران اجرا شده. از غمگین ترین قطعه هاییه که می‌شناسم. بخش اولش خیلی خیلی زیبا به صورت آوازی اجرا شده (البته آهنگسازی شده بود) و بخش دوم هم یک ضربی قشنگ که رو به راست پنجگاه و ماهور و اینها می‌ره. یعنی از غم، می‌رسیم یه امید. قطعه‌ی زیباییه.

7:00 باز آمدم و برابرت بنشستم احرام طواف گرد کویت بستم هر پیمانی که بی تو با خود بستم چون روی تو دیدم همه را بشکستم

https://eitaa.com/phoenix3629/792 ببخشید، میشه بگی قضیه‌ی عکسش چیه؟ - حتما دوست من. تقریبا همه‌ی خواننده ها برای تمرکز و تسلط روی صداشون از دستاشون به روش های مختلف استفاده می‌کنن. مثلا شهرام ناظری هر دو دستش رو همزمان روی ریتم جلو و عقب می‌بره (اگه فیلم اجراهاش رو دیده باشید می‌دونید) آقای قربانی هم با این کارش توی تکون دادن دستش موقع اجرا معروفه. همیشه موقع خوندن دستش به یک سبک خاص داره حرکت می‌کنه و با ریتم هماهنگ میشه. اینم همونه.

حس می‌کنم اگه چیزی به عنوان دفتر موسیقی وزارت ارشاد وجود نمی‌داشت وضع موسیقی ما بهتر بود.