این یکی از متفاوت ترین تصنیف های موسیقی ایرانه روی متفاوت ترین قالب شعری ایران: بحر طویل! به مدت یکسال آقای قربانی با استاد علیزاده و گروه همنوازان اجرا داشتند. این تصنیف مربوط به همون اجراهاست. آقای علیزاده می‌خواست حتما روی این قالب شعری متفاوت بحر طویل آهنگسازی کنه و نتیجه شد این قطعه. جالبه بدونید بحر طویل حتی برای دکلمه کردن باعث گرفتگی نفس و صدا میشه. حالا همچین چیزی رو یک خواننده باید آواز کنه و من شک ندارم اگر این اجرا پنج دقیقه بیشتر طول می‌کشید آقای قربانی رو از کمبود اکسیژن باید می‌بردن بیمارستان.

7:25 تو به هر چنگ نوا، بر لب هر نای صدا، حسرت سر بسته‌ی هر چنگی و نایی که به هر قول بیانی و به هر نقش نشانی تو فرازی و فرودی و برآیی ز پس پرده‌ی هر بربط و رودی که به خنیاگری این عاشق دلخسته، در آغوش کشیده

این قسمتش هم دوست دارم: 4:06 شده روزم به پریشانی مویش همه دل جوشی و تب سوزی نادیدن رویش مگرم روزن رویا ببرد راه به سویش که شبی دست به تیمار من از زلف رها کرده و با اشک وفا شسته و با ناز طبیبانه به پیشانی تب جوش کشیده...

صدای ایرج در تاریخ آواز خوانی ما یک متر و معیار است و هر کس بخواهد در بالاترین حد حنجره، صدایی را مثال بزند می‌گوید، صدا شبیه صدای ایرج است. -محمدرضا شجریان در ایام کودکی به یاد دارم چیزی که من رو به سمت موسیقی هدایت کرد گوش دادن به صدای استاد بنان و استاد ایرج بود که آرزو داشتم شبیه این اساتید آواز بخوانم. -علیرضا قربانی نوروز سال ۱۳۶۱ از استاد بنان خواستم که ما را نصیحت و برای ما آرزویی کند، او در صحبت‌های خود به ما گفت کاش برای اینکه در دل‌ها نفوذ کنم، خدا صدای ایرج را به من می‌داد. -محمد موسوی ایرج گردن کلفت آواز ایران است. ایشان 30 سال نخواند که به نظر من این یک خسران بزرگ برای موسیقی ایران است؛ چراکه باید از صدا‌ و توانایی‌های او بهره گرفته می‌شد، اما متأسفانه این کار را نکردند. ایرج دارای چنان صدای طلایی‌ای است که می‌تواند در هر سبکی آواز بخواند و دیگران را مجذوب صدایش کند. مثل او هم کم هستند. -اکبر گلپایگانی (گلپا) ای کاش می‌توانستم حنجره‌ی ایرج را ببوسم! -علی تجویدی

0:28 بگذر از غم گذشته ها، غم مخور ز سرگذشت ما، که شد جهان بهشت ما زندگی بود به کام ما، زنده می‌شود به نام ما، حکایت گذشته ها... پ.ن: حس می‌کنم این پیام ایرج برای امروز ما بود. داشتم در مورد ظلم هایی که به ایشون و استاد گلپا شد می‌خوندم که یاد این قطعه افتادم. غم مخور ز سرگذشت ما... و واقعا به نام کسی مثل استاد ایرج حکایت گذشته ها زنده می‌مونه. برای همیشه.

این چند روز همه جا از آهنگای ایرج دارید می‌شنوید. معروف ترین آهنگای ایرج رو. بذارید برم سراغ یکی از گمنام ترین آهنگاش. این قطعه، موسیقی محبوب پدربزرگم بود. وقتی ماشین جدید گرفته بود یادمه، یه سمند سورمه ای و من فکر کنم شش ساله بودم. یادمه یه سی‌دی گذاشته بود توی ماشین که این آهنگ توش بود بین یه عالمه آهنگ قدیمی یا مازندرانی دیگه که وسط اون سی‌دی داشت، و هر وقت تموم میشد و می‌رفت آهنگ بعدی دوباره بر می‌گردوند سر همین آهنگ تا تکرار بشه. برام مهم نیست بقیه بهترین آهنگ ایرج رو چی می‌دونن، این تا ابد موسیقی محبوب من از ایشونه.

0:36 بازم تنگ غروبه، ای خدا دلم تنگه هر کجا که برم من، آسمون همین رنگه ای آسمون کبود، مگه من چه بد کردم که دلم ز دام بلا، نشود رها یک دم

بعضی وقت ها شرایط خوبی روی استیج دارم. مثلا وقتی همه‌ی جزئیات رو به یاد دارم و نیازی به نگاه کردن به نت ندارم. این زمان حس می‌کنم آزاد و سبک بال هستم، طوری که می‌خوام پرواز کنم! در این شرایط می‌تونم به چشم های مخاطبینم نگاه کنم. گاهی نگاهشون خیلی عمیقه یا سرشون رو تکون میدن و حتی گریه می‌کنن. این به من حس خوبی میده. و گاهی واکنش اونها من رو هم تحت تاثیر قرار میده و گریه می‌کنم. -علیرضا قربانی

6:22 سوسن صد زبان منم خامش نکته دان منم پیر منم، جوان منم، خاک دیار عاشقان...