این آلبوم بازخوانی زیباترین تصنیف های استاد تجویدی بزرگه که کامبیز روشن روان به بهترین شکل اونو تنظیم کرده و آقای قربانی، که خودش یکی از شاگردان اصلی استاد تجویدی بود، خواننده‌ی این آلبومه. قطعه‌ی «رفتم و بار سفر بستم» به نظر من بهترین قطعه‌ی این آلبومه که آقای قربانی هم واقعا خوب اجرا کرده. ولی نکته‌ی اصلی تنظیم فوق‌العاده‌ی استاد روشن روانه. قشنگ حس میشه کار خفنش. نکته‌ی دیگه اینه که خیلی از اعضای گروه اشتیاق ۹۲ تا ۹۸ هم توی این آلبوم اولین بار با آقای قربانی کار کردند. قبلا در مورد گروه اشتیاق صحبت کردیم. گروه محبوب منه.

4:45 به خدا کسی ز حال من خبر نشد که به جز غم نصیبم از سفر نشد نروی یک نفس ز پیش چشم من که به چشمم به جز تو جلوه‌گر نشد

راستی، اولین آهنگی که اینجا هم گذاشتم برای همین آلبومه.

بچه ها، در روزهای آینده در مورد دو تا موضوع با هم صحبت می‌کنیم. یکی عوامل موفقیت کنسرت های جدید آقای قربانی در مقایسه با کنسرت های دیگه و کنسرت های سابق خودش، و در مورد هرمز فرهت. شخصیتی که تازه شناختمش و خیلی آدم جالبیه. فقط یه کم طول می‌کشه. می‌دونید خودتون. تو هفته‌ی آینده از جفتشون میگیم.

خب، بیاید در مورد کنسرت های آقای قربانی حرف بزنیم.

این سوال به وجود میاد که الان سن آقای قربانی بالا رفته و توانایی صداش به همین ترتیب کم شده‌. پس چرا کنسرت هاش مدام مخاطب های بیشتری جذب می‌کنه و داره اینقدر موفق عمل می‌کنه، در صورتی که قبل تر مخاطب های کمی داشت! من مدت هاست دارم به اینا فکر می‌کنم و بررسی می‌کنم. به نظرم چهار تا دلیل می‌تونه داشته باشه.

اول، باید به سیر این قضیه نگاه کنیم. از سال ۷۶ که آقای قربانی شروع کرد به اجرا تا حوالی سال ۹۰ یا ۹۱، مخاطب های کمی داشت آقای قربانی. یا بهتره بگم مخاطب خاص داشت. کسایی که موسیقی سنتی رو دنبال می‌کردن کارهای ایشون رو گوش می‌دادن به واسطه‌ی همکاری های فوق‌العاده که این مدت داشتند. ولی مخاطب عامه کمتر کار های ایشون رو دنبال می‌کرد. در واقع بین جمعیت کل هوادارن موسیقی مخاطبش رو نمی‌شد زیاد در نظر گرفت. ولی سال ۹۲ با آلبوم شاهکار «حریق خزان» خیلی ناگهانی مخاطب زیادی جمع کرد به واسطه‌ی اون سبک جالبی که برای اولین بار با آهنگسازی مهیار علیزاده ارائه میشد. ولی کار های بعدی استاد با وجود اینکه خیلی زیبا بودند نتونستند موفقیت قبلی استاد رو تکرار کنن. حالا وقتشه بریم سراغ اون چهار تا دلیل که چرا «با من بخوان» و کنسرت های بعد از اون مخاطب های بیشتری داشتند.

اینجا در مورد حریق خزان حرف زدیم.

۱- آهنگسازی حسام ناصری. حسام ناصری کاملا واقف به ردیف و موسیقی ایرانیه. ولی از طرفی ذهنش برای تلفیق ردیف با موسیقی الکترونیک واقعا آماده‌است. همین باعث شد با نزدیک کردن این موسیقی با موسیقی مردم پسند مخاطب های بیشتری جمع بشه برای موسیقی ایرانی و علیرضا قربانی. من این رو حداقل برای آقای قربانی یک امتیاز می‌دونم. کسی مثل حسام ناصری خوب می‌دونه چطوری مخاطب رو حفظ کنه. ولی باید بدونیم فقط حسام ناصری این ویژگی رو نداره...

۲- موسیقی تیتراژ. من می‌تونم موفقیت «با من بخوان» رو که در سال ۹۸ اجرا می‌شد به حسام ناصری ربط بدم. ولی مخاطب با من بخوان اصلا با کنسرت های استاد در ۴۰۲ و ۴۰۴ قابل مقایسه نیست. علتش چیه؟ دقیقا همون موقعی که کرونا بود و سریال های توی پلتفرم های ایرانی خیلی پر مخاطب بود، آقای قربانی که خودش به واسطه‌ی تیتراژ های خفنی مثل مدار صفر درجه و شب دهم مشهور شده، خواننده‌ی چند تا از پر مخاطب ترین سریال های اون زمان شد: هم‌گناه، بی‌گناه و ادامه‌ی مسیر با تاسیان و سووشون. به نظرم این خودش باعث شد آقای قربانی مخاطب های بیشتری جذب کنه.

۳- تیم اجرایی فوق‌العاده. کارگردانی و تهیه کنندگی کنسرت های بزرگ خیلی خیلی سخته. و تیم فوق‌العاده‌‌ی آقای قربانی میاد و توی یک فضای باز به سخت ترین و عجیب ترین شکل ممکن یک سازه‌‌ی موقت می‌سازه و تجهیزات صوتی معرکه رو میاره برای یک جمعیت زیاد. تیم جدید تهیه کننده‌ی کنسرت های استاد یعنی «شهر آفتاب» که توسط محسن خباز ساخته شده از سال ۱۴۰۲ در کنار «آهنگ اشتیاق» تهیه کننده‌ی کنسرت های شاهکار استاده. من فکر می‌کنم وجود شهر آفتاب باعث شده کیفیت کنسرت ها بی‌نهایت بره بالا و همین مخاطب رو جذب می‌کنه. البته نباید نقش همون موسسه‌ی «آهنگ اشتیاق» و علی رضوی رو برای این قضیه نادیده بگیریم.