چون گفته بودید از موسیقی های شرقی قشنگ دیگه بذارم، بذارید با این تلفیقی زیبا شروع کنیم. کار ترکیبی سهراب پورناظری و یک نوازنده‌ی دودوک ارمنی. من یه دوستی دارم که توی تلگرام که صحبت های خیلی قشنگی در مورد این آلبوم داره توی چنلش و کاملا معلومه خیلی باهاش ارتباط گرفته. نمی‌دونم دوست داره من لینک چنلش رو بذارم اینجا یا نه. ولی در مورد این آلبوم قطعا بیشتر صحبت می‌کنیم.

بچه ها، توی هفته ای که پیش رو داریم احتمالا نتونم به اندازه‌ی قبل فعال باشم و شاید چند تا روز جا بمونه چون واقعا هفته‌ی مزخرفی در پیش دارم. و همینجا بهتون قول میدم اگر روی جا موند، بعدا حتما جبرانش کنم.

یه عبارت جالبی دیده بودم چند روز پیش در مورد حسام ناصری. نوشته بود اون معمار کنسرت های جدید آقای قربانیه. داشت توضیح می‌داد جایی که همه خواستن رو به پاپ شدن برن و اکثرا شکست خوردن، حسام ناصری رو به پاپ شدن نرفتن، سبک خودش رو ارتقاء داد و بعد اون رو با قابلیت های صدای خواننده و البته نوازنده ها تطبیق داد. این هنر واقعی یک آهنگسازه. پس بیاید به یکی از اولین همکاری های این دو نفر گوش بدیم.

0:42 هیچکس در من جنونم را به تو باور نکرد هیچکس حال من دیوانه را بهتر نکرد ای که از تو باز هم زلف پریشان خواستم من برای شهر دلتنگی باران خواستم

ممنون واقعا.

البته حق دارن، چند وقت پیش یه مصاحبه دیده بودم از یه نشریه‌ی دیگه، می‌گفت دیگه مکانی که توش کار می‌کردیم نمی‌تونیم اجاره‌اش رو پرداخت کنیم، پس میام خودم جداگانه توی استودیو کار می‌کنم. می‌گفت نشریه برای من فقط یه لپتاپه.

هر چقدر بشینم و بگم چقدر این گروه رو دوست دارم کمه. (قطعه‌ی زیر بی‌کلام همه‌ی اعضای این گروهه، یه جور قدرت نمایی برای سولیست ها. واقعا زیباست.)

2:11

اینجا در مورد اشتیاق گفتیم.

وقتی ما این‌جور به استعدادها بی‌توجهی می‌کنیم و یه ویدیوی مسخره و بی‌محتوا رو این‌جوری ترند می‌کنیم دیگه نباید بپرسیم چرا هنر کشورمون داره نابود میشه❤️