-کی شود این روان من ساکن⁣ این چنین ساکن روان که منم⁣

_میان تاریکی تنها چشمانش را می‌دیدم گویی ستاره‌گان در چشمان او ظهور کرده بودند!

-نیست درمان مردم کج‌بحث را جز خامُشی، ماهیِ لب‌بسته خون در دل کند قلّاب را

قدِ خاموشی ِ یک زیرگذر غمگینم مثل گنجشک که خورده به سپر غمگینم رفتم از دست و نیاورد به دستم، دستی من از این دست " مکرر" چه قَدَر غمگینم سرو ماندم که جگر گوشه ی پاییز شوم طلبیدند فقط سایه و بر غمگینم سرد و گرم است زمینی که در آن می شکنم آه... تقصیر کسی نیست اگر غمگینم من به اندازه ی تنهاییِ تن ها، زخمم! مثل یک فاحشه ی تجربه گر غمگینم! زندگیِ سگی و صبر عظیم شتری یک نفر آدمم و چند نفر غمگینم🫠:)! طاهره خنیا

اما چشمانش ؛ از هر چه گذر کردم عاقبت نتوانستم از آنها عبور کنم...!

نویسنده فرحبخش من