-

-

_

-

-

-

-

-

-

-

سفره آخر جمع شد ، سائل ولی در خانه ماند جای لبهای من میخواره بر پیمانه ماند . دست و پا کردی برای باده نوشان کاری و در دل من آرزوی خدمت میخانه ماند . دانه خوردند و پریدند از کنار سفره ات یک کبوتر از کبوترهای تو بی دانه ماند . نان مشهد خورده ام ، جز این نمی سازد به من این کبوتر جلد دستان تو شد در  لانه ماند . نان خورت هستم ، زکاتم را  تقبل کن خودت این گدا چشمش به حاتم بخشی سالانه ماند . پایم از باب الجوادت رد نشد ، اذنم بده چون گداهای سر کویت سرم بر شانه ماند . نوکرت تا پشت در با پای عقلش راه رفت در حرم با پای دل زائر شد و دیوانه ماند . گنبدت خورشید را گرم طواف خویش کرد هر کسی پیش نگاهت شمع شد پروانه ماند