خب به نام خدا با بهترین آهنگ جهان شروع میکنیم

هربار که این آهنگ را گوش می‌دهم، حس کسی را دارم که در اعماق اقیانوسی بی‌انتها در حال غرق شدن است. کسی که منتظر نجات است، منتظر دستی که از فراز آب‌ها به سویش دراز شود و با تمام قدرت او را به سمت نور بکشد. اما هرچه بیشتر در این انتظار عمیق می‌شود، بیشتر به قعر این اقیانوس تاریک فرو می‌رود. و آن نور ضعیفی که روزنه‌ی امیدی بود، کم‌کم جای خود را به تاریکی مطلق داد. چشم‌هایش دیگر هیچ نوری را نمی‌دید، فقط سیاهی بود و سکوت. مرگش نه به خاطر فشار آب و تنگ نفس کشیدن، که به خاطر سنگینی انتظاری بود که بر دلش آوار شده بود. همین انتظار، چون موجی بی‌رحم، او را به ورطه‌ی افکارش فرو برد و غرق کرد. آخرین نفس‌هایش نه برای طلب هوا، که برای فریاد کشیدن نام نجات‌دهنده‌ای بود که هیچ‌گاه نیامد. و این سکوتِ انتظار بود که روحش را مسموم کرد و جانش را گرفت؛ نه خود غرق شدن، که انتظار بی‌فرجام، او را کشت.