امیرالمؤمنین علی
سپس آن حضرت فرمود: اى مردم! من مواعظ و اندرزهايى را که پيامبران به امت هايشان دادند، براى شما بازگو کردم و در ميان شما منتشر ساختم. و نيز آنچه را که اوصياى پيامبران به امت هاى بعد رساندند، رساندم. (در آن جا که ضرورت داشت) شما را با تازيانه ام ادب کردم؛ ولى شما به هيچ صراطى مستقيم نشديد. بانگ نواهى پروردگار را در ميان شما سردادم (که از اختلاف و تفرقه بپرهيزيد)؛ اما هرگز اجتماع نکرديد و متّحد نشديد. شما را به خدا! آيا انتظار داريد پيشوايى جز من شما را به راه بياورد و طريق حق را به شما نشان دهد؟ آگاه باشيد! آنچه از دنيا روى آورده بود، پشت کرده و آنچه پشت کرده بود، روى آورده است (سنّت هاى پيامبر9 فراموش شده و سنن جاهلى در حکومت امويان بازگشته است) بندگان نيک خدا به سرعت تصميم به کوچ گرفتند و متاع اندک دنياى فانى را با سرمايه هاى فراوان آخرتِ ماندگار، مبادله کردند. راستى، برادران ما که خونشان در صفين ريخته شد (و شربت شهادت نوشيدند) اگر امروز زنده نيستند که از اين لقمه هاى گلوگير بخورند و از اين آب هاى ناگوار بنوشند (و اين حوادث دردناک را ببينند)، چه ضررى کردند؟ به خدا سوگند! آن ها به لقاى پروردگار نائل شدند و خدا پاداششان را به طور کامل عطا فرمود وآن ها را در سراى امن و امان بعد از اين زندگى پر از خوف جاى داد.
نهج البلاغه خطبه 182 بخش هفتم
[ @pompos ]
Pompos
رسول خدا صلي الله عليه واله می فرمایند : هر کس به امّت من حدیثی رسانَد که به سبب آن سنّتی برپا شود
بسم الله
ببینم چیکار می کنید 😁
هر روز هم زمان با من احاديث رو منتشر کنید
امیرالمؤمنین علی
کجايند برادران من؟ همان ها که در مسير صحيح گام نهادند و در راه حق پيش افتادند، کجاست «عمار»؟ کجاست «ابن تيّهان»؟ و کجاست «ذوالشهادتين»؟ (سه نفر از بزرگان ياران امام (عليه السلام) که شربت شهادت نوشيدند). و کجايند کسانى همچون آنان از برادرانشان که پيمان جانبازى بستند و سرانجام سرهايشان براى فاجران فرستاده شد!
آنگاه امام (عليه السلام) دست به محاسن شريف خود زد و مدت طولانى گريست و سپس فرمود:
آه بر برادرانم. همان ها که قرآن را تلاوت مى کردند و به کار مى بستند، در فرائض الهى تدبّر مى کردند و آن ها را به پا مى داشتند. سنّت ها را زنده کرده، بدعت ها را ميراندند. هنگامى که به سوى جهاد دعوت شدند، مشتاقانه پذيرفتند؛ به رهبر خود اطمينان داشتند و از او پيروى کردند.
سپس امام على (عليه السلام) با صداى رسا ندا داد: اى بندگان خدا! جهاد، جهاد! آگاه باشيد که من امروز لشکر را به سوى اردوگاه حرکت مى دهم، آن کس که مى خواهد به سوى خدا حرکت کند با ما کوچ نمايد.
نهج البلاغه خطبه 182 بهش آخر
[ @pompos ]