دزدیده چون جان می‌روی اندر میانِ جانِ من سروِ خرامانِ منی ای رونقِ بستانِ من

چون می‌روی بی‌من مرو ای جانِ جان بی‌تن مرو وز چشم من بیرون مشو ای شعله‌یِ تابانِ من

هفت آسمان را بردرم وز هفت دریا بگذرم چون دلبرانه بنگری در جانِ سرگردانِ من

تا آمدی اندر برم شد کفر و ایمان چاکرم ای دیدنِ تو دینِ من وی رویِ تو ایمانِ من

بی‌پا و سر کردی مرا بی‌خواب‌وخور کردی مرا سرمست و خندان اندرآ ای یوسفِ کنعانِ من

لطفِ تو چو جان شدم وز خویشتن پنهان شدم ای هستِ تو پنهان‌شده در هستیِ پنهانِ من

آشنا بشیم؟ نه ممنون ، من درگیر اینم با همینایی که آشنا شدم چطور ناآشنا بشم .

ای که از عزلتِ کنعانیِ ما مسروری یوسفِ ما به ابد چاه نشین نیست،نخند...

ما در مردابی از دروغها و توهمهای پوسیده زندگی میکنیم که هیولاهای وحشتناک به جهان می‌آورند. هیولاهایی که با چهره‌ای پر از محبت به دوربین عکاسها لبخند میزنند ولی در همان لحظه - بی‌آنکه کسی متوجه بشود - با بی‌خیالی، میلیونها انسان را چون حشره زیر پا له میکنند. -کافکا

گویند که نور است پس از ظلمت بسیار دل روشن و سبزیم که شب دیر نپاید...

روح سرگردان من؛ هر جا بخواهد میرود! خانه ی دیوانگان؛ دیوار میخواهد مگر؟