🥲😂

و اما سالی که گذشت.... رسالت هجده‌سالگی انگار نه شادی و شکوفه، که بارِ درد و رنج و سختی بود. شاید می‌خواست مرا بزرگ کند، اما در نیمه‌ی راه درماند؛ تنها در غمگین و بی‌حس کردنم موفق شد. دیگر پوشیدن لباس تازه برایم شوقی ندارد، دیگر آخر ماه‌ها خریدن گل برای خودم اهمیتی نمی‌یابد، و حتی کتاب‌های تازه هم نمی‌توانند شادی عمیقی در دلم بکارند. گویی همه‌ی حس‌های خوب در اعماق قلبم ته‌نشین شده‌اند، و واژه‌ی «ذوق» برایم بی‌معنا گشته است. و امروز، در آستانه‌ی فردا، از خویشتنِ زخمی اما استوارم سپاسگزارم؛ که هر بار از دل تاریکی، جرقه‌ای کوچک از روشنایی را زنده نگه داشت....

بنده امسال یکی از فوبیاهام این بود که روز تولدم بمیرم 🤌

از بین آدم های دنیا فقط و فقط کفایت کنید به آنهایی که حال شمارا خوب میکنند، باقی آدم هارا به حال خودشان رها کنید... @sadid_313

زین پیش برون ز خویش پنداشتمت در غایت سیر خود گمان داشتمت اکنون که تو را یافتم آنی دانم کاندر قدم نخست بگذاشتمت

امروز نه آغاز و نه انجام جهان است ای بس غم و شادی که پس پرده نهان است پ.ن: و بالاخره بعد از مدت ها:)))

با کسانی که دوستشان دارید ساعت‌ها حرف بزنید، چای بنوشید و آنها را از لابه‌لای روزمرگی‌ها نجات دهید...

اونجا که عباس حسینی میگه؛ مرحبا همت قومی که چو دلبر گیرند بجز دلبر خود ، از همه دل بر گیرند :)

پروردگارا ما را از شرّ مدعیانِ دین حفظ بفرما؛

ای کشته ی حسادت دنیا آنام زهرا(س)... 💔

_