من زندم

از این میترسم که؛ [بعد از مرگم با لکه ی سیاه زندگیَم تنها بمانم. و دیگر هرگز نتوانم: چشم های آبی ات را ببینم. در آغوشت بگیرم در ایوان بنشینیم کنار هم کتاب بخوانیم و از غم هایمان برا یکدیگر بگوییم. ’من از بدون تو بودن میترسم‘.]

چشمانم از خون، به سرخی یاقوت است اشک هایم مرده، جسدشان در تابوت است افکارم سرد هستند، همچو دست هایم بی گرما حرف هایم خالی، همچو زندگی بی معنا به ابرها می‌نگرم شاید ابر ها به من گوش دهند (الهام گرفته شده از عکس هایی که از عکس هایی که از ابر ها میگیری و حس و حال متن ها و اسکرین شات ها) For

یه روز میام پیشت نه فورا ولی حتما

خوابی دیدم رنگین کمان پیشانی ام را بوسید گل های پیچک و پئونی رقصیدند ریه هایم از هوای بنفش رنگ پر بود پروانه ها روی مژگانم نشستند قفل های درهای آهنین شکستند قاصدک خندید، ستارگان زنده شدند (از رنگی رنگی بودن چنلت الهام گرفته شده) For

برای کلاغ. کلاغِ روز های برفیِ من ، سلام ! همیشه برای دوست داشتنت سرزنش شدم. ولی آخر چرا تو باید انقدر دور و دست نیافتنی باشی؟ نکند برای همین دور بودنت است که دوستت دارم؟ نمی دانم اگر هر صبح با شاخه گلی بر منقار از پشت پنجره ها صدایم می کردی ، باز هم انقدر دوستت داشتم؟ راستش خوب که فکرش را می کنم ، زمان و مکان هیچ مرزی برای علاقه ی من تعیین نمی کند. من از همان ابتدای ورود از عدم به وجود ، دوستت داشتم و نمی دانم تو ، این عشقِ یک طرفه را کِی خاتمه می بخشی. -نامه های مرموزِ یک مُرده