نامه‌ی ِشماره‌یــك :

آدم‌ها وقتی که همه‌چیز خوبه ، همه یادشون می‌آد تو رو بشناسن . ولی وقتی که همه‌چیز خرابه ، فقط یه عده کم یادشون می‌آد تو هم یه زمانی براشون مهم بودی . و اون عده کم ، تمام دنیای واقعی تو هستن ❤️‍🔥 .

آخرش ، دل تو یه چیز رو یادت می‌ده : تو این دنیا نیومدی که همه رو راضی کنی . اومدی که یه نفری رو پیدا کنی که وقتی دلت می‌شکنه ، بدون اینکه بگی ، بفهمه . بقیه ، فقط تماشاچی‌ان . بازیگر ، تو و اون یه نفرین . دل ، صحنه‌ست . مراقب باش کی رو روی صحنه راه می‌دی . بعضی‌ها فقط برای تشویق میان ، بعضی‌ها برای بازی . فرقشون رو بدون ! 👣 ..

دل ، تنها عضویه که وقتی می‌شکنه هنوز کار می‌کنه .

امتحان ِفارسی برای رشته ریاضی 🚮 .

آخرش ، همه چیز به یه جمله می‌رسه : تو این دنیا نیومدی که کامل باشی . اومدی که تجربه کنی ، ببینی ، بچشی ، ببازی ، ببری ، بسوزی ، بسازی . کامل بودن ، توهمه . کامل شدن ، سفر. و توی این سفر ، تنها چیزی که ارزش داره ، اینه که وقتی برمی‌گردی ، بتونی بگی : « من زندگی کردم ، نه اینکه فقط زنده موندم . » همین . بقیه‌ش ، داستانه .

حرمِ اَمن‌َـمی .

دلِ علی همیشه کنارِ فاطمه بود 🖤 ( : .

از شکست می‌ترسن ، در حالی که شکست ، تنها معلم واقعیه . کسی که هیچ‌وقت زمین نخورده ، بلد نیست چطور پاشه . کسی که هیچ‌وقت اشتباه نکرده ، بلد نیست چطور ببخشه . کسی که هیچ‌وقت زخم نخورده ، بلد نیست چطور مرهم باشه . شکست ، بد نیست . بد اینه که از شکست بترسی و هیچ‌وقت امتحان نکنی . اون‌وقت ، هیچ‌وقت نمی‌فهمی چی می‌تونی باشی .