آخرش می‌فهمی تنها چیزی که موند ، همون‌هايي بودن که بدون دلیل موندن .

‌برایِ امتحانت مرگ خود را شایعه کردم شنیدی مُرده ام گریه نکردی ، واقعا مُردم.

‌ محبوبِ من ؛ چنان خسته ام که اگر نیامدی هم به درک ؛‌

مثل برد بود باختن قلبم ب تو...🫂🙂

یه روزی می‌فهمی که مهم نیست چقدر عمر می‌کنی ؛ مهم اینه که چند لحظه رو واقعاً زندگی کردی . بعضی‌ها صد سال زندگی می‌کنن ولی هیچ‌وقت زنده نبودن . بعضی‌ها سی سال ، ولی توی همین سی سال ، بیشتر از بقیه زندگی کردن . فرقشون توی حضوره . اینکه لحظه‌ات رو کامل باشی ، نه اینکه بدوی به سمت یه آینده‌ی که شاید هیچ‌وقت نیاد . حال ، تنها چیزی که داری . باقیش ، توهمه .