🔴🔴🔴دو خبر مهم در باب بازگشت ارز و پرداخت مطالبات گندم کاران 🔸همتی: پیگیر بازگشت ارز حاصل از صادرات غیرنفتی به چرخه اقتصاد هستیم 🔹رئیس‌کل بانک مرکزی، با اشاره به موضوع بازگشت ارز حاصل از صادرات غیرنفتی به چرخه اقتصادی کشور گفت: بانک مرکزی این موضوع را در بخش‌های مختلف پیگیری می‌کند تا منابع ارزی حاصل از صادرات به چرخه اقتصاد بازگردد. 🔹عبدالناصر همتی با اشاره به نقش قوه قضائیه در پیگیری این موضوع اظهار کرد: در این زمینه، جناب آقای اژه‌ای همیشه نقش مثبت و سازنده‌ای داشته‌ و ما نیز موضوع را از بخش‌های مختلف دنبال می‌کنیم. 🔹وی افزود: بخشی از ارز حاصل از صادرات غیرنفتی هنوز به چرخه اقتصاد بازنگشته است و در حال پیگیری هستیم تا این منابع برگردد و بتواند در سال جاری به تأمین کالاهای مورد نیاز کشور کمک کند. https://irna.ir/xjYkmV 🔸رئیس سازمان برنامه:‌بخش عمده مطالبات گندم‌کاران در ماه جاری پرداخت می‌شود 🔹سید حمید پورمحمدی با اشاره به وضعیت پرداخت مطالبات گندم‌کاران گفت: بخش عمده‌ای از مطالبات گندم‌کاران تاکنون پرداخت شده و بخش قابل‌توجهی از مطالبات باقی‌مانده نیز در این ماه پرداخت خواهد شد. https://irna.ir/xjYkmw

🌐 #پزشکیان در نیویورک؛ بازسازی هم‌زمان #اقتدا و #امکان_دیپلماسی ✍️ محمدرضا حدادپور جهرمی سخنرانی دکتر مسعود پزشکیان در هشتاد‌ویکمین مجمع عمومی سازمان ملل را، فارغ از موافقت یا مخالفت سیاسی با دولت او، باید در متن شرایطی که ایراد شد سنجید: نزدیک به هفت ماه جنگ، تهدید صریح ترامپ در همان تریبون به نابودی جمهوری اسلامی، اختلال در مدیریت هرمز و در عین حال نخستین تلاش‌های جدی برای بازکردن دوباره مسیر مذاکره. به نظرم اهمیت سخنرانی پزشکیان در ترکیب دو گزاره‌ای بود که جمع‌کردن آنها در شرایط جنگ دشوار است: ایران تسلیم نمی‌شود؛ ایران از مذاکره هم نمی‌ترسد. این ترکیب چند دستاورد ارتباطی و دیپلماتیک داشت. 1⃣ ترامپ یک روز پیش ایران را میان توافق و تهدید به نابودی قرار داده بود. پزشکیان می‌توانست در دام مسابقه تهدید بیفتد و با تهدیدی بزرگ‌تر پاسخ دهد؛ یا برعکس، چنان بر مذاکره تأکید کند که سخنش در فضای جنگ نشانه عقب‌نشینی خوانده شود. او مسیر سومی انتخاب کرد: رد زبان زور و در همان حال اعلام آمادگی برای گفت‌وگو و دیپلماسی. رسانه‌ها نیز سخنرانی را دقیقاً با همین دو مؤلفه بازتاب دادند: عدم تسلیم و بازبودن مسیر دیپلماسی. 2⃣ سال‌ها یکی از مسائل دیپلماسی عمومی ایران این بوده که در بخش مهمی از افکار عمومی غرب، ابتدا در جایگاه تهدید قرار می‌گیرد و سپس باید از خود دفاع کند. پزشکیان کوشید صورت مسئله را وارونه کند: تصاویر قربانیان را نشان داد، ایران را قربانی حمله معرفی کرد و تناقض مورد ادعای تهران درباره نظارت هسته‌ای بر ایران و زرادخانه هسته‌ای اعلام‌نشده اسرائیل را برجسته ساخت. البته برخی ادعاهای او درباره آسیب‌ندیدن غیرنظامیان از اقدامات ایران مورد مناقشه و نقد رسانه‌های غربی قرار گرفت. 3⃣ به نظرم یکی از هوشمندانه‌ترین جملات سخنرانی این مضمون بود که هیچ کشوری در منطقه به‌تنهایی امنیت نخواهد داشت؛ یا امنیت را با یکدیگر می‌سازیم یا ناامنی را با یکدیگر تحمل خواهیم کرد. این جمله از نظر دیپلماتیک مهم است؛ زیرا تلاش می‌کند مسئله هرمز را از «ایران در برابر جهان» به بحثی درباره معماری امنیت منطقه‌ای منتقل کند. 4⃣ شاید مهم‌ترین دستاورد گفتمانی سخنرانی همین باشد. در فضای قطبی ایران، مذاکره گاهی مترادف عقب‌نشینی و مقاومت مترادف نفی مذاکره معرفی می‌شود. پزشکیان کوشید معادله دیگری بسازد: می‌توان مقاومت کرد و مذاکره کرد؛ می‌توان زبان تهدید را نپذیرفت و هم‌زمان دیپلماسی را باز نگه داشت. این اتفاقاً با تحولات پشت صحنه سازمان ملل نیز بی‌ارتباط نبود؛ تهران و واشنگتن در همین مقطع وارد نخستین گفت‌وگوهای غیرمستقیم پس از ماه‌ها شده‌اند، هرچند فاصله مواضع دو طرف همچنان زیاد است. اما یک ملاحظه ضروری نیز وجود دارد و آن این که👈 سخنرانی خوب، قدرت تولید می‌کند؛ اما جای قدرت را نمی‌گیرد. اثر واقعی این نطق را نه از تعداد تشویق‌ها و تیترهای مثبت، بلکه باید در هفته‌های آینده سنجید: آیا روایت ایران در افکار عمومی و میان دولت‌های غیرغربی نفوذ بیشتری پیدا می‌کند؟ آیا شکافی در اجماع فشار علیه تهران ایجاد می‌شود؟ آیا مذاکرات به ترتیباتی قابل اجرا نزدیک می‌شود؟ و آیا ایران می‌تواند میان قدرت نظامی، تاب‌آوری اقتصادی و ابتکار دیپلماتیک پیوند برقرار کند؟ از این منظر، شاید مهم‌ترین موفقیت نطق دکتر پزشکیان نه یک جمله خاص، بلکه ساختن تصویری دووجهی از ایران بود: ایرانی که برای پایان جنگ مذاکره می‌کند، اما برای پایان جنگ التماس نمی‌کند. در سیاست بین‌الملل، این فاصله کوچک میان مذاکره و استیصال گاهی به اندازه چند لشکر اهمیت دارد. ✍ کانال #حدادپور_جهرمی @mohamadrezahadadpour