شرح کد: این کد مربوط به یک کلاس به نام ErrorViewModel در فضای نام zarinpalasp.netcorerest.Models است. این کلاس برای نمایش اطلاعات خطا در یک پروژه ASP.NET Core استفاده می‌شود. جزئیات کد: فضاهای نام و استفاده‌ها: csharp using System; using System.Collections.Generic; using System.Linq; using System.Threading.Tasks; این خطوط از کد، فضاهای نام مورد نیاز برای عملکرد برنامه را وارد می‌کنند. در این مورد، فضای نام‌های استانداردی مانند System, System.Collections.Generic, System.Linq, و System.Threading.Tasks وارد شده‌اند. تعریف فضای نام: csharp namespace zarinpalasp.netcorerest.Models { این خط فضای نام zarinpalasp.netcorerest.Models را تعریف می‌کند که کلاس ErrorViewModel در آن قرار دارد. تعریف کلاس ErrorViewModel: csharp public class ErrorViewModel { این خط کلاس ErrorViewModel را تعریف می‌کند. این کلاس عمومی (public) است و بنابراین از سایر بخش‌های برنامه قابل دسترسی است. خصوصیات کلاس ErrorViewModel: csharp public string RequestId { get; set; } public bool ShowRequestId => !string.IsNullOrEmpty(RequestId); public string ErrorMessage { get; set; } } این خصوصیات مربوط به کلاس ErrorViewModel را تعریف می‌کنند: RequestId: csharp public string RequestId { get; set; } این خصوصیت یک شناسه درخواست (RequestId) از نوع رشته (string) نگه می‌دارد. ShowRequestId: csharp public bool ShowRequestId => !string.IsNullOrEmpty(RequestId); این خصوصیت یک مقدار بولی (Boolean) بازمی‌گرداند که نشان می‌دهد آیا RequestId مقداردهی شده و خالی نیست. این خصوصیت از نوع عبارت لامبدا (lambda expression) است و فقط یک مقدار بازمی‌گرداند. ErrorMessage: csharp public string ErrorMessage { get; set; } این خصوصیت یک پیام خطا (ErrorMessage) از نوع رشته (string) نگه می‌دارد. نتیجه‌گیری: کلاس ErrorViewModel برای نمایش اطلاعات خطا در یک پروژه ASP.NET Core استفاده می‌شود. این کلاس شامل شناسه درخواست (RequestId)، یک خصوصیت بولی برای نمایش شناسه درخواست (ShowRequestId) و پیام خطا (ErrorMessage) است. استفاده از این کلاس به شما امکان می‌دهد تا اطلاعات مربوط به خطاها را به صورت ساختاریافته در ویوهای خود نمایش دهید.

شرح کد: این کد مربوط به یک ویو به نام Error در پوشه Views/Shared است که برای نمایش اطلاعات خطا در یک پروژه ASP.NET Core استفاده می‌شود. این ویو از مدل ErrorViewModel برای نمایش پیام خطا و شناسه درخواست استفاده می‌کند. جزئیات کد: استفاده از مدل ErrorViewModel: csharp @model zarinpalasp.netcorerest.Models.ErrorViewModel این خط از کد مشخص می‌کند که ویو از مدل ErrorViewModel استفاده می‌کند. این مدل شامل خصوصیات RequestId و ErrorMessage است که در ویو نمایش داده می‌شوند. تنظیم ViewData["Title"]: csharp @{ ViewData["Title"] = "خطا"; } این خط از کد، عنوان صفحه را با استفاده از ViewData تنظیم می‌کند. در این مورد، عنوان صفحه به "خطا" تنظیم شده است. ساختار HTML: html <h1 class="text-danger">خطا</h1> <h3 class="text-danger">متاسفانه مشکلی پیش آمده است.</h3> <p>@Model.ErrorMessage</p> @if (Model.ShowRequestId) { <p>شناسه درخواست: <code>@Model.RequestId</code></p> } <h1 class="text-danger">خطا</h1>: این تگ h1 یک عنوان بزرگ با کلاس "text-danger" از Bootstrap را نمایش می‌دهد که متن آن "خطا" است. <h3 class="text-danger">متاسفانه مشکلی پیش آمده است.</h3>: این تگ h3 یک عنوان کوچک‌تر با کلاس "text-danger" از Bootstrap را نمایش می‌دهد که متن آن "متاسفانه مشکلی پیش آمده است." است. <p>@Model.ErrorMessage</p>: این تگ p پیام خطا را نمایش می‌دهد. مقدار @Model.ErrorMessage از مدل ErrorViewModel دریافت می‌شود و پیام خطا را نمایش می‌دهد. @if (Model.ShowRequestId): این عبارت شرطی بررسی می‌کند که آیا شناسه درخواست (RequestId) وجود دارد یا خیر. اگر وجود داشته باشد، شناسه درخواست را نمایش می‌دهد. <p>شناسه درخواست: <code>@Model.RequestId</code></p>: این تگ p شناسه درخواست را نمایش می‌دهد. مقدار @Model.RequestId از مدل ErrorViewModel دریافت می‌شود. نتیجه‌گیری: این ویو برای نمایش اطلاعات خطا در یک پروژه ASP.NET Core استفاده می‌شود. در صورتی که خطایی رخ دهد، این ویو پیام خطا و شناسه درخواست را به کاربر نمایش می‌دهد. استفاده از کلاس‌های Bootstrap باعث زیباسازی و سازماندهی بهتر صفحه می‌شود.

این پروژه تست بانک زرین پال را به دات نت 8 آپدیت کردم و IIS Express و http را Url: http://localhost:2812 یکی کردم تا اتصال به تست بانک به مشکل نخورد

پروژه فروشگاه این قسمت زرین پال با iisExpress بروید و پورت 44350 میباشد تا برگشت به پروژه از بانک تست زرین پال پروژه را نمیتوانید با http از بانک تست استفاده کرد چون خطای اتصال ایمن می دهد

namespace Test_Store.Domain.Entities.Carts این کد بخش‌های مربوط به مدیریت سبد خرید (Cart) و آیتم‌های سبد خرید (CartItem) را تعریف کرده است. من به‌طور خلاصه توضیح می‌دهم که این کد چه کارهایی انجام می‌دهد: توضیح کلاس‌ها 1. کلاس Cart (سبد خرید): این کلاس نماینده‌ی سبد خرید یک کاربر است و ویژگی‌های زیر را شامل می‌شود: User: ارتباطی (virtual) با کلاس User دارد که مشخص می‌کند سبد خرید متعلق به کدام کاربر است. UserId: شناسه کاربر به‌صورت nullable است، یعنی ممکن است مقدار null داشته باشد (برای سبد خریدهای ناشناس یا بدون ورود کاربر). BrowserId: شناسه مرورگر کاربر برای پیگیری سبد خرید در جلسات مرورگر. Finished: یک مقدار بولین است که مشخص می‌کند آیا سبد خرید تکمیل شده است یا خیر (مانند زمانی که کاربر خرید را نهایی می‌کند). CartItems: مجموعه‌ای از آیتم‌های موجود در این سبد خرید (ارتباط یک‌به‌چند با کلاس CartItem). 2. کلاس CartItem (آیتم‌های سبد خرید): این کلاس نماینده‌ی آیتم‌های موجود در یک سبد خرید است و ویژگی‌های زیر را دارد: Product: ارتباطی (virtual) با کلاس Product دارد که مشخص می‌کند این آیتم مربوط به کدام محصول است. ProductId: شناسه محصول موجود در سبد خرید. Count: تعداد از محصول که در سبد خرید قرار دارد. Price: قیمت محصول در لحظه‌ای که وارد سبد خرید شده است. Cart: ارتباطی (virtual) با کلاس Cart دارد که مشخص می‌کند این آیتم به کدام سبد خرید تعلق دارد. CartId: شناسه سبد خرید. ارتباط بین کلاس‌ها سبد خرید و آیتم‌ها (Cart و CartItem): هر سبد خرید می‌تواند شامل چندین آیتم باشد (ارتباط یک‌به‌چند). از ICollection<CartItem> در کلاس Cart استفاده شده است تا آیتم‌ها مدیریت شوند. آیتم‌های سبد خرید و محصولات (CartItem و Product): هر آیتم سبد خرید به یک محصول خاص مربوط است (ارتباط یک‌به‌یک). سبد خرید و کاربر (Cart و User): هر سبد خرید ممکن است به یک کاربر مرتبط باشد، اما این ارتباط اجباری نیست (UserId می‌تواند null باشد). کاربرد عملی این کلاس‌ها معمولاً برای مدیریت سبد خرید در یک فروشگاه آنلاین استفاده می‌شوند. فرآیند کلی به این شکل است: ایجاد سبد خرید: برای هر کاربر (یا مرورگر ناشناس)، یک سبد خرید ایجاد می‌شود. افزودن آیتم‌ها: آیتم‌ها (محصولات با تعداد مشخص) به سبد خرید اضافه می‌شوند. تکمیل خرید: زمانی که کاربر خرید را نهایی می‌کند، مقدار Finished در کلاس Cart به true تغییر می‌کند. نتیجه‌گیری این ساختار بسیار مناسب برای مدیریت سبد خرید در یک سیستم فروشگاه آنلاین است. ارتباط‌های بین کلاس‌ها به خوبی طراحی شده‌اند و امکان توسعه آسان را فراهم می‌کنند

namespace Test_Store.Domain.Entities.Carts این کد دو کلاس اصلی به نام Cart و CartItem را تعریف می‌کند که برای مدیریت سبد خرید در یک فروشگاه آنلاین استفاده می‌شوند. در ادامه به تفکیک هر کلاس را توضیح می‌دهم: کلاس Cart (سبد خرید): این کلاس نماینده‌ی سبد خرید یک کاربر است و ویژگی‌های زیر را دارد: User: نشان‌دهنده‌ی کاربری است که صاحب سبد خرید است. این ویژگی یک رابطه‌ی virtual دارد که به کلاس User متصل است. UserId: شناسه کاربر به صورت nullable است؛ یعنی ممکن است مقدار null داشته باشد (به عنوان مثال، برای سبد خرید‌های ناشناس یا مهمان‌ها). BrowserId: یک شناسه‌ی یکتا برای مرورگر کاربر است که به کمک آن سبد خرید مدیریت می‌شود. Finished: مشخص می‌کند که سبد خرید تکمیل شده یا خیر (برای زمانی که خرید نهایی و پرداخت انجام شده است). CartItems: مجموعه‌ای از آیتم‌های موجود در سبد خرید است که به کلاس CartItem مربوط می‌شود. کلاس CartItem (آیتم‌های سبد خرید): این کلاس نماینده‌ی آیتم‌های موجود در یک سبد خرید است و ویژگی‌های زیر را شامل می‌شود: Product: ارتباطی virtual با کلاس Product دارد و نشان می‌دهد که این آیتم مربوط به کدام محصول است. ProductId: شناسه محصولی که به سبد خرید اضافه شده است. Count: تعداد این محصول که در سبد خرید قرار دارد. Price: قیمت واحد محصول در لحظه‌ای که به سبد خرید اضافه شده است. Cart: ارتباطی virtual با کلاس Cart دارد و نشان‌دهنده‌ی این است که این آیتم به کدام سبد خرید تعلق دارد. CartId: شناسه‌ی سبد خریدی که این آیتم در آن قرار دارد. ارتباط بین کلاس‌ها: ارتباط سبد خرید و آیتم‌ها: هر سبد خرید (Cart) می‌تواند چندین آیتم (CartItem) داشته باشد. این ارتباط یک‌به‌چند است. ارتباط آیتم‌ها و محصولات: هر آیتم سبد خرید به یک محصول (Product) خاص متصل است. این ارتباط یک‌به‌یک است. ارتباط سبد خرید و کاربر: هر سبد خرید ممکن است به یک کاربر متصل باشد. اگر کاربر ناشناس باشد، UserId مقدار null خواهد داشت. کاربرد این کلاس‌ها: ایجاد سبد خرید برای کاربران یا مرورگرهای ناشناس: با استفاده از BrowserId می‌توان سبد خرید را برای مهمان‌ها مدیریت کرد. افزودن محصولات به سبد خرید: با افزودن آیتم‌های CartItem، سبد خرید پر می‌شود. محاسبه قیمت کل و تکمیل خرید: با استفاده از داده‌های Count و Price، می‌توان مجموع قیمت را محاسبه کرد. ثبت وضعیت پرداخت: پس از تکمیل پرداخت، مقدار Finished به true تغییر می‌کند. نتیجه‌گیری: این طراحی یک مدل ساختاری مناسب برای مدیریت سبد خرید است که از طریق روابط یک‌به‌چند و یک‌به‌یک، تمام اطلاعات سبد خرید و آیتم‌های آن را پوشش می‌دهد.

namespace Test_Store.Domain.Entities.Finances این کد کلاس RequestPay را تعریف می‌کند که برای مدیریت درخواست‌های پرداخت در سیستم مالی یک فروشگاه آنلاین استفاده می‌شود. در ادامه توضیحات بخش‌های مختلف این کلاس ارائه شده است: ویژگی‌ها و توضیحات آن‌ها: 1. Guid: شناسه‌ی یکتا برای هر درخواست پرداخت. این مقدار به صورت خودکار تولید می‌شود و تضمین می‌کند که هر درخواست پرداخت یک شناسه منحصر به فرد داشته باشد. 2. User: ارتباطی (virtual) به کلاس User دارد که نشان می‌دهد این درخواست پرداخت متعلق به کدام کاربر است. 3. UserId: شناسه‌ی کاربری که درخواست پرداخت را ایجاد کرده است. برای ارتباط مستقیم و سریع با کاربر مورد استفاده قرار می‌گیرد. 4. Amount: مقدار مبلغی که برای این پرداخت درخواست شده است. این مقدار به تومان یا واحد پولی موردنظر ذخیره می‌شود. 5. IsPay: مشخص می‌کند که آیا پرداخت انجام شده است (true) یا هنوز در انتظار پرداخت است (false). این ویژگی برای پیگیری وضعیت درخواست پرداخت بسیار مهم است. 6. PayDate: تاریخ انجام پرداخت، اگر پرداخت انجام شده باشد. نوع داده‌ی آن nullable است، بنابراین اگر پرداخت انجام نشده باشد، مقدار آن null خواهد بود. 7. Authority: شناسه‌ای که توسط درگاه پرداخت (مثل زرین‌پال) ایجاد می‌شود و برای تأیید پرداخت استفاده می‌شود. مقدار پیش‌فرض آن یک رشته‌ی خالی ("") است. 8. RefId: شناسه‌ی مرجع پرداخت که توسط بانک یا درگاه پرداخت صادر می‌شود. برای پیگیری تراکنش در سیستم مالی استفاده می‌شود. مقدار پیش‌فرض آن 0 است. کاربرد کلاس RequestPay: این کلاس برای مدیریت درخواست‌های پرداخت استفاده می‌شود و فرآیند کلی به شکل زیر است: ایجاد درخواست پرداخت: هنگام ثبت خرید، یک رکورد جدید از این کلاس ایجاد می‌شود. ذخیره شناسه‌های تراکنش: شناسه‌های Authority و RefId بعد از ارتباط با درگاه پرداخت ذخیره می‌شوند. به‌روزرسانی وضعیت پرداخت: پس از تأیید پرداخت، مقدار IsPay به true تغییر می‌کند و تاریخ پرداخت (PayDate) تنظیم می‌شود. بررسی وضعیت پرداخت: برای نمایش به کاربر یا گزارش‌گیری، اطلاعات پرداخت بررسی و استفاده می‌شود.

namespace Test_Store.Application.Services.Fainances.Commands.AddRequestPay این کد مسئولیت ایجاد و ثبت درخواست پرداخت جدید در سیستم را بر عهده دارد و به خوبی برای این منظور طراحی شده است. در ادامه توضیحات مربوط به بخش‌های مختلف این کد ارائه شده است: 1. IAddRequestPayService (اینترفیس سرویس): این اینترفیس مشخص می‌کند که کلاس‌های پیاده‌سازی‌شده باید شامل متدی به نام Execute باشند که دو ورودی زیر را دریافت می‌کند: Amount: مبلغی که برای پرداخت تعیین شده است. UserId: شناسه کاربری که این پرداخت برای او انجام می‌شود. این اینترفیس به منظور جداسازی وابستگی‌ها و افزایش انعطاف‌پذیری استفاده می‌شود. 2. AddRequestPayService (پیاده‌سازی سرویس): این کلاس منطق اصلی مربوط به ایجاد درخواست پرداخت را پیاده‌سازی می‌کند. ویژگی‌ها: _context: یک نمونه از IDataBaseContext برای تعامل با پایگاه داده. این شیء از طریق تزریق وابستگی (Dependency Injection) مقداردهی می‌شود. متد Execute: این متد وظایف زیر را انجام می‌دهد: بازیابی اطلاعات کاربر: با استفاده از UserId، کاربر مربوطه از پایگاه داده دریافت می‌شود: csharp var user = _context.Users.Find(UserId); ایجاد یک شیء RequestPay: یک شیء از نوع RequestPay ایجاد می‌شود که شامل اطلاعات درخواست پرداخت است: Amount: مبلغ پرداخت. Guid: شناسه یکتای تولیدشده برای این درخواست پرداخت. IsPay: مقدار اولیه false (یعنی پرداخت انجام نشده است). User: ارتباط با کاربر مربوطه. ذخیره درخواست پرداخت در پایگاه داده: شیء RequestPay به جدول مربوطه اضافه می‌شود و تغییرات ذخیره می‌شود: csharp _context.RequestPays.Add(requestPay); _context.SaveChanges(); بازگشت نتیجه: نتیجه عملیات همراه با اطلاعاتی مثل Guid, Amount, Email, و RequestPayId بازگردانده می‌شود: csharp return new ResultDto<ResultRequestPayDto>() 3. کلاس ResultRequestPayDto: این کلاس مسئول بازگرداندن اطلاعات درخواست پرداخت به بخش‌های دیگر برنامه است: guid: شناسه یکتا که برای پیگیری درخواست پرداخت استفاده می‌شود. Amount: مبلغ پرداخت. Email: ایمیل کاربر مربوطه. RequestPayId: شناسه درخواست پرداخت در پایگاه داده. کاربرد این کد در سیستم پرداخت: ایجاد درخواست پرداخت: هنگام ارسال کاربر به درگاه پرداخت، این کد یک درخواست پرداخت در سیستم ثبت می‌کند. ذخیره اطلاعات تراکنش: شناسه‌های مهم مثل Guid ذخیره می‌شوند تا بعداً بتوان وضعیت پرداخت را پیگیری کرد. بازگشت اطلاعات به کلاینت: اطلاعاتی که برای ارتباط با درگاه پرداخت لازم است (مثل Guid) بازگردانده می‌شود. جمع‌بندی: این کد به طور کلی مسئولیت ایجاد یک درخواست پرداخت جدید را دارد. طراحی آن بسیار دقیق است و اصولی مانند تزریق وابستگی و تفکیک منطق استفاده شده است.

namespace Test_Store.Application.Services.Fainances.Queries.GetRequestPayService این کد مسئول بازیابی اطلاعات درخواست پرداخت با استفاده از GUID است. کلاس‌های آن برای دسترسی به اطلاعات مربوط به درخواست‌های پرداخت طراحی شده‌اند. در ادامه بخش‌های مختلف این کد توضیح داده شده است: 1. IGetRequestPayService (اینترفیس سرویس): این اینترفیس مشخص می‌کند که هر کلاسی که آن را پیاده‌سازی کند باید شامل متدی به نام Execute با ورودی یک GUID باشد و اطلاعات مربوط به درخواست پرداخت را بازگرداند. ورودی و خروجی: ورودی: Guid guid برای شناسایی درخواست پرداخت. خروجی: یک شیء از نوع ResultDto<RequestPayDto> که اطلاعات مربوط به درخواست پرداخت را شامل می‌شود. 2. GetRequestPayService (پیاده‌سازی سرویس): این کلاس مسئولیت اصلی جستجو و بازگرداندن اطلاعات مربوط به درخواست پرداخت را بر عهده دارد. ویژگی‌ها: _context: این شیء از نوع IDataBaseContext است و امکان تعامل با پایگاه داده را فراهم می‌کند. از طریق تزریق وابستگی (Dependency Injection) مقداردهی می‌شود. متد Execute: این متد عملیات اصلی جستجو و بازگشت اطلاعات را انجام می‌دهد. منطق متد: یافتن درخواست پرداخت: با استفاده از LINQ، درخواست پرداختی با مقدار GUID مشخص از پایگاه داده جستجو می‌شود: csharp var requestPay = _context.RequestPays.Where(p => p.Guid == guid).FirstOrDefault(); اگر رکوردی یافت شود، اطلاعات آن پردازش می‌شود. اگر نه، یک استثنا (Exception) ایجاد می‌شود. برگشت اطلاعات: اگر رکورد یافت شود، مقدار Amount داخل شیء RequestPayDto قرار گرفته و همراه با وضعیت موفقیت (IsSuccess = true) بازگردانده می‌شود: csharp return new ResultDto<RequestPayDto>() مدیریت خطا: در صورتی که رکوردی یافت نشود، یک Exception با پیام "request pay not found" پرتاب می‌شود: csharp throw new Exception("request pay not found"); 3. RequestPayDto (انتقال داده): این کلاس برای بازگرداندن اطلاعات پرداخت به لایه‌های بالاتر استفاده می‌شود. Amount: مبلغ پرداخت. کاربرد کد: جستجوی درخواست پرداخت: این کد برای دریافت اطلاعات پرداخت (مانند مبلغ) از پایگاه داده استفاده می‌شود. نمایش اطلاعات پرداخت: اطلاعات بازیابی‌شده به لایه‌های دیگر برنامه ارسال می‌شود تا مثلاً در رابط کاربری نمایش داده شود. مدیریت خطا: در صورتی که اطلاعات پرداخت موجود نباشد، خطا مدیریت می‌شود. نقاط قوت: ساختار ماژولار: منطق جستجو در یک سرویس مستقل (GetRequestPayService) پیاده‌سازی شده است که انعطاف و قابلیت استفاده مجدد را فراهم می‌کند. استفاده از DTO برای انتقال داده‌ها: استفاده از کلاس RequestPayDto باعث جداسازی ساختار پایگاه داده از ساختار خروجی می‌شود. مدیریت دقیق خطا: اگر پرداخت مورد نظر یافت نشود، خطای مناسبی تولید می‌شود. پیشنهادات بهبود: بهبود مدیریت خطا: به جای پرتاب مستقیم Exception، می‌توانید از پیام‌های کاربرپسند و مدیریت‌شده استفاده کنید: csharp if (requestPay == null) { return new ResultDto<RequestPayDto> { IsSuccess = false, Message = "درخواستی با این GUID یافت نشد." }; } افزودن جزئیات بیشتر به RequestPayDto: می‌توانید اطلاعات اضافی مانند تاریخ پرداخت (PayDate) یا وضعیت پرداخت (IsPay) را به این DTO اضافه کنید. جمع‌بندی: این کد به خوبی برای بازیابی اطلاعات درخواست پرداخت طراحی شده است. با تفکیک وظایف و استفاده از الگوهای مناسب، منطق آن ساده و قابل‌گسترش است.

namespace Test_Store.Application.Services.Carts این کد برای مدیریت سبد خرید در یک فروشگاه آنلاین طراحی شده است و شامل سرویس‌های مختلفی است که وظایف متعددی مانند افزودن، حذف و مشاهده آیتم‌های سبد خرید را انجام می‌دهند. در ادامه توضیحات کامل مربوط به قسمت‌های مختلف این کد ارائه شده است: 1. ICartService (اینترفیس سرویس): این اینترفیس مشخص می‌کند که سرویس مدیریت سبد خرید باید شامل متدهای زیر باشد: AddToCart(long ProductId, Guid BrowserId): افزودن یک محصول به سبد خرید. RemoveFromCart(long ProductId, Guid BrowserId): حذف یک محصول از سبد خرید. GetMyCart(Guid BrowserId, long? UserId): بازیابی اطلاعات سبد خرید بر اساس شناسه مرورگر و شناسه کاربر. Add(long CartItemId): افزایش تعداد یک آیتم در سبد خرید. LowOff(long CartItemId): کاهش تعداد یک آیتم در سبد خرید. 2. CartService (پیاده‌سازی سرویس): این کلاس پیاده‌سازی سرویس مدیریت سبد خرید است و از متدهای تعریف‌شده در اینترفیس پیروی می‌کند. متدها و وظایف: AddToCart(long ProductId, Guid BrowserId): بررسی می‌کند که آیا سبد خرید برای مرورگر مشخص‌شده وجود دارد یا خیر. اگر وجود ندارد، یک سبد خرید جدید ایجاد می‌کند. سپس محصول مشخص‌شده را به سبد خرید اضافه می‌کند: اگر محصول از قبل وجود دارد، تعداد آن افزایش می‌یابد. اگر محصول وجود ندارد، یک آیتم جدید در سبد خرید ایجاد می‌شود. RemoveFromCart(long ProductId, Guid BrowserId): محصول مشخص‌شده را از سبد خرید حذف می‌کند (با تنظیم مقدار IsRemoved). GetMyCart(Guid BrowserId, long? UserId): اطلاعات سبد خرید را بازیابی کرده و آیتم‌های موجود در آن را به صورت یک DTO بازمی‌گرداند. اگر شناسه کاربر (UserId) مشخص شده باشد، کاربر به سبد خرید مرتبط می‌شود. Add(long CartItemId): تعداد آیتم مشخص‌شده در سبد خرید را افزایش می‌دهد. LowOff(long CartItemId): تعداد آیتم مشخص‌شده را کاهش می‌دهد. اگر تعداد به ۱ برسد، مانع از کاهش بیشتر می‌شود. 3. DTOها (انتقال داده): CartDto: این کلاس نماینده‌ی داده‌های سبد خرید است و شامل موارد زیر می‌شود: ProductCount: تعداد کل محصولات در سبد خرید. SumAmount: مجموع قیمت کل محصولات. CartItems: لیستی از آیتم‌های موجود در سبد خرید (از نوع CartItemDto). CartItemDto: این کلاس برای نمایش اطلاعات هر آیتم در سبد خرید استفاده می‌شود: Id: شناسه آیتم. Product: نام محصول. Images: تصویر محصول. Count: تعداد محصول. Price: قیمت محصول. کاربرد این کد در فروشگاه آنلاین: افزودن محصول به سبد خرید: کاربر می‌تواند محصولات دلخواه خود را به سبد خرید اضافه کند. مشاهده سبد خرید: کاربر می‌تواند جزئیات آیتم‌های موجود در سبد خرید خود را مشاهده کند. مدیریت آیتم‌ها: تعداد آیتم‌ها را افزایش یا کاهش دهد. حذف محصول: محصولات را از سبد خرید حذف کند. گزارش‌گیری و نمایش سبد خرید: با استفاده از DTOها، اطلاعات سبد خرید به صورت کاربرپسند به رابط کاربری ارسال می‌شود. نقاط قوت: ساختار ماژولار: وظایف مختلف به متدهای جداگانه تقسیم شده‌اند. استفاده از DTOها: جداسازی داده‌های پایگاه داده از داده‌هایی که به رابط کاربری ارسال می‌شوند. مدیریت خطا: در متد GetMyCart، خطاهای احتمالی به صورت مناسب مدیریت شده‌اند. پیشنهادات بهبود: پیغام‌های خطای کاربرپسند: به جای پرتاب مستقیم استثنا در متد GetMyCart، پیام‌های مناسب‌تری برای کاربران ارسال شود. بهینه‌سازی کوئری‌ها: استفاده از FirstOrDefault و دستورات LINQ می‌تواند بهتر بهینه‌سازی شود تا کارایی بالاتری داشته باشد. جمع‌بندی: این کد برای مدیریت سبد خرید طراحی شده و به خوبی نیازهای یک فروشگاه آنلاین را پوشش می‌دهد. با افزودن مدیریت خطاهای کاربرپسند و بهینه‌سازی جزئی، می‌تواند حتی بهتر عمل کند.

DbSet<Cart> Carts { get; set; } DbSet<CartItem> CartItems { get; set; } DbSet<RequestPay> RequestPays { get; set; } این خطوط کد در کلاس IDataBaseContext مربوط به مدیریت موجودیت‌های پایگاه داده است. DbSet<T> نشان‌دهنده جدول یا مجموعه‌ای از داده‌ها در پایگاه داده است که نوع آن T مشخص می‌کند. در اینجا توضیحات مربوط به هر یک از این خطوط آورده شده است: 1. DbSet<Cart> Carts { get; set; }: این خط کد مشخص می‌کند که کلاس Cart به یک جدول به نام Carts در پایگاه داده مرتبط است. هر رکورد در این جدول نماینده‌ی یک سبد خرید است. شامل اطلاعات مربوط به کاربر، آیتم‌های موجود در سبد خرید، شناسه مرورگر و وضعیت تکمیل شدن خرید می‌باشد. 2. DbSet<CartItem> CartItems { get; set; }: این خط کد مشخص می‌کند که کلاس CartItem به یک جدول به نام CartItems در پایگاه داده مرتبط است. هر رکورد در این جدول نشان‌دهنده یک آیتم موجود در یک سبد خرید است. شامل اطلاعاتی مانند محصول مربوطه، تعداد، قیمت و ارتباط آن با یک سبد خرید مشخص می‌باشد. 3. DbSet<RequestPay> RequestPays { get; set; }: این خط کد مشخص می‌کند که کلاس RequestPay به یک جدول به نام RequestPays در پایگاه داده مرتبط است. هر رکورد در این جدول نشان‌دهنده‌ی یک درخواست پرداخت است. شامل اطلاعاتی مانند مبلغ پرداخت، شناسه یکتا (Guid)، وضعیت پرداخت (IsPay)، تاریخ پرداخت (PayDate) و شناسه‌های تراکنش (Authority و RefId) است. کارکرد کلی این خطوط: این خطوط به Entity Framework اجازه می‌دهند تا با استفاده از کلاس‌ها (مانند Cart, CartItem, و RequestPay) به پایگاه داده متصل شود و عملیات‌هایی مانند ذخیره، بازیابی، به‌روزرسانی و حذف داده‌ها را انجام دهد. هر DbSet یک نماینده از جدول مربوطه در پایگاه داده است. نقاط قوت طراحی: یکپارچگی و استفاده‌ی ماژولار: تمام موجودیت‌ها در قالب DbSet تعریف شده‌اند که تعامل با پایگاه داده را ساده و ماژولار می‌کند. انعطاف‌پذیری بالا: با استفاده از DbSet‌ها، می‌توان به راحتی داده‌ها را فیلتر کرد و عملیات‌های مختلف انجام داد. سادگی در خوانایی: نام‌های انتخاب‌شده برای DbSet‌ها (مانند Carts, CartItems, RequestPays) کاملاً واضح و مرتبط با کاربردشان هستند. جمع‌بندی: این تعریف‌ها نقطه‌ای کلیدی برای مدیریت داده‌های مرتبط با سبد خرید (Cart و CartItem) و درخواست‌های پرداخت (RequestPay) در سیستم شما هستند. طراحی آن‌ها کاملاً استاندارد و مناسب برای کاربرد موردنظر است.

توضیح کد در DataBaseContext : DbContext, IDataBaseContext public DbSet<Cart> Carts { get; set; } public DbSet<CartItem> CartItems { get; set; } public DbSet<RequestPay> RequestPays { get; set; } modelBuilder.Entity<Cart>().HasQueryFilter(p => !p.IsRemoved); modelBuilder.Entity<CartItem>().HasQueryFilter(p => !p.IsRemoved); modelBuilder.Entity<RequestPay>().HasQueryFilter(p => !p.IsRemoved); این کد مربوط به تنظیمات کلاس DataBaseContext است که برای تعامل با پایگاه داده طراحی شده و از DbContext در Entity Framework ارث‌بری می‌کند. همچنین این کلاس IDataBaseContext را پیاده‌سازی می‌کند تا وابستگی‌های آن از طریق اینترفیس مدیریت شوند. بیایید بخش‌های مختلف کد را بررسی کنیم: 1. DbSet<T> ها DbSet<Cart> Carts { get; set; }: این خط کد مشخص می‌کند که کلاس Cart به جدول Carts در پایگاه داده مرتبط است. این جدول تمامی اطلاعات مربوط به سبد خرید را شامل می‌شود. DbSet<CartItem> CartItems { get; set; }: مشخص می‌کند که کلاس CartItem به جدول CartItems در پایگاه داده مرتبط است. این جدول اطلاعات مربوط به آیتم‌های سبد خرید را نگهداری می‌کند. DbSet<RequestPay> RequestPays { get; set; }: مشخص می‌کند که کلاس RequestPay به جدول RequestPays در پایگاه داده مرتبط است. این جدول برای مدیریت درخواست‌های پرداخت طراحی شده است. DbSet<T>‌ها در Entity Framework به شما اجازه می‌دهند که به داده‌های پایگاه داده به عنوان مجموعه‌ای از اشیاء (entities) دسترسی داشته باشید و عملیات CRUD (ایجاد، خواندن، به‌روزرسانی، حذف) را روی آن‌ها انجام دهید. 2. HasQueryFilter این خطوط کد فیلترهای سراسری (Global Query Filters) را روی جداول Cart, CartItem, و RequestPay اعمال می‌کنند: csharp modelBuilder.Entity<Cart>().HasQueryFilter(p => !p.IsRemoved); modelBuilder.Entity<CartItem>().HasQueryFilter(p => !p.IsRemoved); modelBuilder.Entity<RequestPay>().HasQueryFilter(p => !p.IsRemoved); نکات فیلتر: p => !p.IsRemoved: این فیلتر به گونه‌ای طراحی شده که فقط رکوردهایی را از جداول مربوطه بازیابی کند که مقدار IsRemoved آن‌ها false باشد. این ویژگی معمولاً برای پیاده‌سازی حذف منطقی (soft delete) استفاده می‌شود. مزایا: حذف منطقی (Soft Delete): به جای حذف کامل رکوردها از پایگاه داده، شما می‌توانید با تنظیم IsRemoved = true، آن‌ها را غیرقابل‌دسترس کنید. رکوردها در پایگاه داده باقی می‌مانند و برای اهداف گزارش‌گیری یا بازگرداندن در آینده در دسترس خواهند بود. بازیابی ساده رکوردها: به طور خودکار فقط رکوردهایی که حذف نشده‌اند (IsRemoved == false) در کوئری‌ها بازیابی می‌شوند. 3. ارث‌بری از DbContext کلاس DataBaseContext از DbContext ارث‌بری می‌کند. این کلاس پایه در Entity Framework Core است که عملیات اصلی مرتبط با پایگاه داده مانند ذخیره‌سازی و بازیابی داده‌ها را مدیریت می‌کند. از متد OnModelCreating(ModelBuilder modelBuilder) برای تنظیمات مدل (مانند تعریف فیلترهای سراسری) استفاده شده است. کاربردهای کد: مدیریت جداول سبد خرید و پرداخت: Carts, CartItems, و RequestPays به طور مستقیم با پایگاه داده ارتباط دارند. حذف منطقی: رکوردهایی که حذف شده‌اند به طور پیش‌فرض از نتایج کوئری‌ها فیلتر می‌شوند. افزایش خوانایی و انعطاف‌پذیری: با استفاده از فیلترهای سراسری، نیازی نیست که در هر کوئری حذف منطقی مدیریت شود. این کار به طور خودکار انجام می‌شود. جمع‌بندی: این تنظیمات به طور کامل و استاندارد عملیات پایگاه داده را برای جداول مرتبط با سبد خرید و پرداخت مدیریت می‌کند. استفاده از HasQueryFilter باعث می‌شود که مدیریت حذف منطقی ساده‌تر و موثرتر شود. طراحی کد برای استفاده در پروژه‌های بزرگ کاملاً مناسب و مقیاس‌پذیر است.