⭕️جهت تشریح بهتر مشکلات عوارض زمین در عملکرد سیستم‌های راداری و پدافندی زمین‌پایه، عملکرد دو رادار 64N6E2 تومبستون و رادار کشف و شناسایی کاستا-E2/کاوش شبیه‌سازی شده است. ⭕️در این شبیه‌سازی محل استقرار رادار 64N6E2 در پایگاه هشتم شکاری اصفهان و سایت پدافندی کهريزک تهران و محل استقرار رادار کاستا-E2 در تأسیسات موشکی شاهرود درنظر گرفته شده که براساس تصاویر ماهواره‌ای، منطبق بر شرایط واقعی است. ⭕️رادار کشف و رهگیر 64N6E2 در سطح گردان در سامانه پدافندی S-300PMU--2 به‌عنوان رادار هشدار زودهنگام مورد استفاده قرار می‌گیرد. این رادار با برد اعلامی حداقل 300 کیلومتر علیه هواگردها و برد حداقل 1000 کیلومتر علیه پرتابه‌های بالستیک، با مدت زمان استقرار کوتاه می‌تواند پوشش راداری 360 درجه‌ای فراهم کند. ⭕️رادار کاستا-E2 نیز با برد حدود 150 کیلومتر به‌عنوان رادار کشف و رهگیری اهداف هوایی مختلف شامل جنگنده، بالگرد و اهداف پروازی ارتفاع پایین شامل پهپاد و موشک‌های کروز مورد استفاده قرار می‌گیرد. ⭕️در شبیه‌سازی که برای یک هدف در ارتفاع کوتاه تا متوسط (تا سقف 25 هزارپا) انجام شده، نکته مهمی برای اشاره وجود دارد: پدیده سایه رادار (Radar shadow)! ⭕️پدیده سایه زمانی رخ می‌دهد که به‌علت وجود عوارض زمینی، رادار امکان پوشش کامل یک محدوده را نداشته باشد. با انتشار امواج رادار و بازگشت امواج بازتاب شده از عوارض زمینی به گیرنده‌ رادار، اپراتور رادار در نمایشگر رادار نواحی تاریکی را مشاهده خواهد کرد؛ نواحی سیاه رنگی که به‌علت عوارض زمینی ایجاد شده است. با افزایش فاصله رادار از عوارض زمینی،...

پدیده سایه افزایش می‌یابد، چراکه پرتوی رادار مایل و مایل‌تر شده و به این ترتیب اثر سایه عوارض زمین افزایش می‌یابد. ⭕️پدید سایه یکی از دلایلی است که سبب شده تا برخی از سیستم‌های راداری بر روی دکل نصب شوند تا علاوه‌بر کاهش اثر انحنای زمین در بردهای بالا، بر آثاری که از عوارض زمین ناشی می‌شود غلبه کنند؛ راه‌حلی که با افزایش ارتفاع عوارض زمینی و محدودیت ارتفاع دکل‌های مورد استفاده درنهایت در عمل فایده چندانی نخواهد داشت! 3/7 ⭕️@Projectmeshkat

⭕️درحال‌حاضر بهترین راه برای رفع مشکل شناسایی اهداف در بردهای بالا و ارتفاعات پایین، استفاده از پلتفرم‌های هواپایه است. ⭕️به‌عنوان اولین راه‌حل می‌توان نوسازی نیروی هوایی با استفاده از جنگنده‌های به‌روز را در اولویت قرار داد و با افزایش پروازهای CAP و برقراری لینک ارتباطی مابین جنگنده و سامانه‌های پدافندی زمین‌پایه ضمن کاهش بار کاری، خلاء موجود در شبکه پدافندی را از بین برد و مسیرهای کور راداری را مشابه آنچه که در جنگ هشت ساله انجام می‌شد، پر کرد. این راه اگرچه پرهزینه است و به تعداد بالای جنگنده‌های عملیاتی، حضور تانکرهای سوخت‌رسان برای افزایش مداومت پروازی و پشتیبانی فنی برای سرپانگه‌داشتن ناوگان هوایی نیاز دارد اما باتوجه به محدودیت زمانی کشور در تهیه تجهیزات، درحال‌حاضر تنها راه دردسترس و زودبازده است تا با ورود جنگنده‌های به‌روز به کشور، از دچار شدن دوباره آسمان کشور به سرنوشت جنگ 12 روزه جلوگیری شود! ⭕️لازم به‌ذکر است که نيروی هوایی از گذشته تاکنون از تاکتیک GCI (مخفف عبارت Ground Controlled Interception) برای رهگیری هوایی استفاده کرده و می‌کند. به‌عبارت ساده‌تر جنگنده پس از برخاست برای مأموریت رهگیری هوایی با استفاده از یک یا چند ایستگاه رادار زمینی یا مرکز کنترل زمینی که اطلاعات آن با استفاده از رادارهای زمین‌پایه تأمین می‌شود، به سمت هدف متخاصم هدایت می‌شود که امروزه عموما با عنوان کنترل شکاری شناخته می‌شود (مشابه مأموریتی که برعهده سایت راداری سوباشی و سایر سایت‌های راداری قرار داشته و دارد). ⭕️به این ترتیب علاوه‌بر شبکه پدافندی کشور، نیروی هوایی نیز به...

رادارهای زمین‌پایه و مراکز کنترل شکاری زمینی وابسته است و درصورتی که هر یک از اعضای این زنجیره به هر علت از چرخه عملیاتی خارج شود فرایند کشف، رهگیری و انهدام اهداف متخاصم توسط جنگنده‌های نیروی هوایی نیز با مشکل مواجه خواهد شد! ⭕️در این مرحله است که نیاز به رادارهای هواپایه و پس از آن هواپیماهای آواکس شدیدا احساس خواهد شد! ⭕️پی‌نوشت اول: تصویر اول مربوط به گرافی از مأموریت رهگیری پرنده متخاصم با استفاده از جنگنده‌های نیروی هوایی تحت هدایت رادار زمینی (GCI) و آواکس ⭕️پی‌نوشت دوم: تصویر دوم مربوط به شبیه‌سازی ایستگاه‌های زمینی نیمه خودکار (SAGE) که طی دهه 50 الی 60 میلادی در نقش شبکه یکپارچه پدافند هوایی وظیفه کنترل حریم هوایی آمریکا را به‌عهده داشت. 5/7 ⭕️@Projectmeshkat

⭕️در وهله دوم به‌عنوان یک راه‌حل میان یا بلند مدت (بسته به میزان بودجه و همت مقامات مربوطه!)، می‌توان توسعه رادارهای هواپایه بر پایه پهپاد یا پلتفرم‌های سنگین‌تر با سرنشین را در دستورکار قرار داد. ⭕️باتوجه به امکانات فنی کشور، نبود پلتفرم داخلی مناسب برای توسعه رادار هواپایه داخلی و ناهموار بودن مسیر توسعه هواپیماهای آواکس که به قابلیت شبکه محوری مابین سامانه‌های زمین‌پایه با هواپایه و نرم‌افزارهای مناسب برای استفاده عملیاتی نیاز دارد (که فاصله زیادی تا رسیدن به آن داریم)، می‌توان با الگوی کره شمالی از پرنده‌های موجود در کشور شامل پرنده‌های ترابری ایلوشین IL-76 به‌عنوان پرنده پایه برای تبدیل آن به یک رادار هواپایه استفاده کرد و به مرور زمان و با توسعه امکانات جنگ شبکه محور با خرید خارجی (چین یا روسیه) در کنار توسعه داخلی، به حیطه پرنده‌های هشدار زودهنگام و کنترل هوابرد نیز ورود کرد‌. ⭕️انتخاب ارزان‌تر در این بخش استفاده از پلتفرم‌های بدون سرنشین است تا با نصب و حمل رادارهای کشف و رهگیری و با اشتراک‌گذاری اطلاعات خود، به یک پرنده حامل رادار هواپایه سبک تبدیل شوند؛ این گزینه اگرچه ارزان و رسیدن به آن ساده‌تر است اما واضحاً محصول نهایی بازدهی و عملکردی درحد یک پرنده سنگین را نخواهد داشت؛ چراکه پهپادها توان حمل محموله محدودی دارند و این مسئله حمل سیستم‌های راداری قدرت‌مند در پهپادها را با مشکل مواجه می‌کند؛ همچنین به‌علت توان مصرفی عمدتا بالای رادارها لازم است تا راداری با توان مصرفی کمتر توسعه داد تا امکان به‌کارگیری آن در پهپادها فراهم شود. ⭕️پی‌نوشت اول: تصویر اول...

مربوط به پهپاد MQ-9B که براساس آخرین اخبار منتشر شده قرار است تا به‌صورت مشترک توسط شرکت ساب (لینک) و جنرال اتمیکس (لینک) به یک پرنده آواکس سبک ارتفاع متوسط به‌عنوان مکملی برای پرنده آواکس گلوبال‌آی تبدیل شود (لینک). این پهپاد در نقش آواکس دو رادار در قالب غلاف در زیر بال و یک مجموعه تولید برق در زیر شکم حمل خواهد کرد (در شرایطی که وزن محموله بیش از 2.1 تن نشود). ⭕️پی‌نوشت دوم: هواپیمای آواکس نیروی هوایی کره شمالی که برپایه هواپیمای ترابری IL-76 به آواکس تغییر کاربری پیدا کرده است. 6/7 ⭕️@Projectmeshkat