#رمضان‌_شناسی پادکست 1⃣ معرفت به ولی الله و شهرالله رمضان، فرهنگ‌سازی میکند... ╭━═━🍃🌼📚🌼🍃━═━╮ @proresearch ╰━═━🍃🌼💻🌼🍃━═━╯

بسم الله الرحمن الرحیم ❇️رمضان‌شناسی فرهنگی ✅جلسه ۱ اگر معصومان به ما آموختند که شناخت و معرفت به امام زمان و ولی الله لازم است، پس قطعا معرفت به شهر الله و ماه خدا هم لازم است. خب همه ماهها ماه خدا هستند، اما چرا یک ماه رو ماه خدا نامیدند؟ بسیاری از شبهاتی که در مورد رمضان و احکام و آداب رمضان، در فضای مجازی یا رسانه‌ای مطرح می‌شود، ناشی از ناقص دیدن یا معیوب دیدن این ماه عمیق چند بعدی است. ناشی از عدم جامع‌نگری به این ماه است. رمضان، ماه صرفا روزه‌داری نیست. رمضان، یک بسته فرهنگی دقیق و عمیق است؛ به معنای واقعی کلمه. چرا؟ چون رمضان آموزه‌هایی ارائه می‌کند که تمام لایه‌های فرهنگ جامعه را پوشش میدهد! چون رمضان در نظام معرفت دینی، معارفی را تعریف می‌کند که بینش‌ساز و نگرش‌ساز و اندیشه‌ساز است و ذهنیت می‌سازد. چون رمضان ارزشها و تعلقات و تمایلاتی را در نظام ارزشی جامعه جانمایی میکند که گرایش‌ساز است. چون رمضان هنجارها و کنش‌هایی را در سبک زندگی مومنانه، چه الزامی چه ترجیحی ارائه می‌دهد که منش‌ساز است. رمضان، یک بسته فرهنگی است؛ چون فرهنگ‌سازی میکند. و در این رزمایش فرهنگی یک ماهه، روزه فقط بخش کوچکی از پازل را پوشش می‌دهد! و اگر شما ماه رمضان را ماه روزه و گرسنگی و تشنگی دیدید، قطعا نمی‌توانید معرفت درستی به ماهی که در بیان اهل‌بیت، «شهر الله الاکبر» نام گرفته، پیدا کنید... پس ما نیازمند رمضان شناسی فرهنگی هستیم تا بدانیم که رمضان، نرم افزار به روزرسانی حیات انفرادی و اجتماعی ماست؛ آن هم نه نسبت به یک ماه بلکه نسبت به تمام سال! و این ساز و کار فرهنگی، بر پایه و بنیان مکتب قرآن و اهل‌بیت یعنی مکتب جامعه ساز اسلام، شکل گرفته. حالا ما باید یکی یکی عناصر متنوع این بسته چند لایه‌ی فرهنگی رو تبیین و تحلیل کنیم تا همان طور که امام شناس هستیم، رمضان‌شناس هم بشویم و آنوقت بتوانیم بیشترین بهره‌وری و برخورداری را از میهمانی خدا داشته باشیم. پس اگر علما و عرفا گفتند زمان منزلی از منازل و مراحل سلوک هست، این زمان خاص یک ماهه، بستر سلوک فردی و اجتماعی ماست که بتوانیم فرهنگ عمومی جامعه را ارتقا بدهیم و در بستر این ماه، آسیبهای فرهنگی جامعه را کاهش بدهیم ان شاء الله. ╭━═━🍃🌼📚🌼🍃━═━╮ @proresearch ╰━═━🍃🌼💻🌼🍃━═━╯

👆👆👆👆👆👆 متن جلسه اول نکات مهم برجسته شده...

♨️ عه بد شد که... چهارشنبه سوری سنت زرتشتی هم نیس!! 🔻دکتر کتایون مزداپور که زرتشتی نیز می باشد درباره چهارشنبه سوری علاوه بر زرتشتی ندانستن آن می نویسد که پریدن از روی آتش توهین به آتش است شمع و لنگری، کتایون مزداپور، نشر هیرمبا، صفحه 40 ╭━═━🍃🌼📚🌼🍃━═━╮ @proresearch ╰━═━🍃🌼💻🌼🍃━═━╯

#رمضان‌_شناسی پادکست 2⃣ شادی روزه‌دار در لحظه افطار... ╭━═━🍃🌼📚🌼🍃━═━╮ @proresearch ╰━═━🍃🌼💻🌼🍃━═━╯

❇️#رمضان_شناسی ✅پادکست2⃣ ✅شادی روزه‌دار در لحظه افطار... وقتی ما از بسته فرهنگی رمضان صحبت میکنیم، این بسته حتی شامل ابعاد روانی و درونی موضوع هم میشود؛ ابعادی که به سلامت روان انسان مرتبط است. همان طور که اساساً بعضی فرهنگ شناسان، فرهنگ را هم با رویکرد روانشناسی تعریف کردند. در بسته فرهنگی رمضان هم این جهت، قابل رصد و رهگیری است. امام صادق فرمود: لِلصَّائِمِ فَرْحَتَانِ فَرْحَةٌ عِنْدَ إِفْطَارِهِ وَ فَرْحَةٌ عِنْدَ لِقَاءِ رَبِّهِ (کافی، ج۴، ص۶۵) روزه دار از دو گونه فرح و شادی برخوردار است: فرحی به هنگام افطار و فرحی به هنگام ملاقات پروردگار. این یعنی روزه ماه رمضان شادی سازی میکند. نشاط آفرینی میکند. حالا یک نوع این شادی برای زمان خروج از دنیا است که ما فعلا خیلی درک نمیکنیم‌. اما نوع دیگرش با تجربه هر روزه در روزه‌داری قابل حس است. امام می‌فرماید: روزه دار به هنگام افطار شاد است. سوال مهم این است که این شادی چیست؟ اصلا از کجا پدیدار میشود؟ دقت کنید این فرح، میتواند یک بعد مادی و طبیعی داشته باشد و یک بعد معنوی و فرامادی. از لحاظ طبیعی میدانیم وقتی بدن و دستگاه گوارش، با فاصله طولانی به غذا برسد و در طول روز، چیزی نخورده باشد و با گرسنگی کامل پای سفره بنشیند، میل و اشتیاق به تغذیه به صورت طبیعی بالا میرود.‌ کسی که حتی روزه هم نباشد اگر در طول روز، خوراکی و هله هوله نخورده باشد، شوق به غذا خوردن دارد. اما اگر مرتب ریزه خواری کرده باشد، چون دستگاه گوارش مرتب درگیر است، میل به غذا هم زیاد ندارد. پس لحظه افطار میتواند لحظه برآورده شدن سالم و کامل یک نیاز طبیعی باشد و این برآوردگی سالم طبیعی، شادی ساز است. اما این فرح یک بعد فرامادی هم دارد که به روح انسان مربوط است. فرد روزه‌دار در طول روز گرسنگی کشیده، اما این گرسنگی معمولی همه انسانها نبوده. او این گرسنگی را به خاطر یک نیت مقدس به جان خریده. یعنی خدایا من به خاطر انجام دستور تو در این بازه زمانی، از یک نیاز طبیعی دست کشیدم تا لحظه افطار و حالا چون تو گفتی افطار کن افطار میکنم. اینجا این حس، انسان مخلوق را به اراده خالق پیوند می‌زند و این به روح انسان معنا و جلا میدهد. به همین خاطر در دعای افطار هم میگوییم: اللَّهُمَّ لَکَ صُمْنَا وَ عَلَی رِزْقِکَ أَفْطَرْنَا... یک روز چیزی نخوردم به خاطر خدا و حالا افطار میکنم سر سفره خدا و با رزق خدا ... این حس به خودی خود، فرح ساز است. چرا؟ چون معناگرایی را به زندگی فرد تزریق می‌کند و پوچی و روزمرگی را می‌زداید. البته در فرح سازی دو بعدی روزه برای روزه‌دار، می‌توانیم هر دو جنبه مادی و فرامادی که گفتیم را با هم در نظر بگیریم. آن وقت شما به هنگام افطار یک ترکیب منحصر به فرد و بی‌نظیری از شادی دارید که نه فقط مادی است نه فقط معنوی است بلکه ترکیبی از ماده و معنا است و تا کسی روزه داری را تجربه نکند، لذت شیرین آن لحظه افطار را نمی‌چشد. ╭━═━🍃🌼📚🌼🍃━═━╮ @proresearch ╰━═━🍃🌼💻🌼🍃━═━╯

👆👆👆👆👆👆 متن جلسه دوم نکات مهم برجسته شده...

💡دوستان دانشجو و پژوهشگر عزیز نکته‌ای که در این پادکست بیان شده، ظرفیت یه پژوهش و مقاله رو داره... مثلا در قالب تجربه زیسته... هرکی علاقه داره مشترک کار کنیم بسم الله🕯

دوستان عزیزی که استانها و شهرهای مختلف در دوره رمضان‌شناسی شرکت کردین..🌺🌺 لطفاً این دوره رو به عزیزان و دوستانتون هم معرفی کنید تا بازخورد بالاتر و مشارکت بیشتری داشته باشیم😊😊

#رمضان‌_شناسی پادکست 3⃣ شادی روزه‌دار در لحظه ملاقات پروردگار... ╭━═━🍃🌼📚🌼🍃━═━╮ @proresearch ╰━═━🍃🌼💻🌼🍃━═━╯

❇️#رمضان_شناسی ✳️جلسه ۳ ✅شادی روزه‌دار در هنگام ملاقات پروردگار ما نمی‌دانیم انسان در لحظه مرگ از لحاظ روحی روانی دقیقا چه حس و حالی دارد... در آن لحظه چه چیزی می‌بیند؟ از چه چیزی می‌ترسد؟ با چه چیزی آرامش می‌گیرد؟ به چه چیزی نیاز دارد؟ اصلا چه کسی می‌تواند در این باره ما را راهنمایی کند؟ خب مرگ برای همه هست و این مرگ، برای اکثریت انسانها مساوی است با احساس غم و ترس و و هول و هراس... پس من نیاز به چیزی دارم که مرا نسبت به این غم و ترس، بیمه کند. خب این نیاز انسان را چه کسی یا چه چیزی تامین میکند؟ ما اگر بخواهیم یک فرهنگ جامع را پیدا کنیم، باید ببینیم کدام آیین و فرهنگ در جهان، این نیاز همگانی انسانها را پوشش می‌دهد؟ البته به طور واقعی، نه توهمی و تخیلی امام صادق علیه‌السلام فرمود: لِلصَّائِمِ فَرْحَتَانِ فَرْحَةٌ عِنْدَ إِفْطَارِهِ وَ فَرْحَةٌ عِنْدَ لِقَاءِ رَبِّهِ (کافی، ج۴، ص۶۵) روزه دار دو گونه فرح و شادی و نشاط دارد. یک فرحی به هنگام افطار! و دوم فرحی به هنگام ملاقات پروردگار! یعنی یک نوع از شادی سازی روزه، برای لحظه‌ای است که چشم برزخی انسان باز می‌شود و از جهان ماده، پا به جهان معنا می‌گذارد. در واقع مدیر جهان هستی که مدیر انسان هم هست، یک خط اتصال معنوی ایجاد کرده بین این روزه هر ساله من، با آن لحظه قطع اتصال من از دنیا و اتصال من به عالم ملکوت؛ که آن لحظه برای من لحظه غم و افسوس نباشد. بلکه لحظه شادی باشد. دقیقا همانند روایت دیگری که فرمود یکی از شش صورت نورانی که با مومن وارد قبر میشود، همان روزه‌ای است که هر سال بهش مقید بوده و لحظه ورود به عالم برزخ، همان روزه تمثل ملکوتی پیدا کرده و در آن شب تنهایی ابدی انسان، او را از تنهایی در می آورد... (محاسن ص۲۸۸) و طبیعتاً دانستن همین نکته و باور به این موضوع برای مومن روزه‌دار، در حیات دنیوی هم اثر دارد و باعث ایجاد نوعی ذهنیت مثبت و آرامش نسبت به لحظه مرگ می‌شود تا نگرش او به مرگ که آینده ابدی و قطعی همه ماست، زیبا باشد و مردن برای او، سوژه افسردگی و پوچی و وحشت نباشد...